രാഷ്ട്രീയ പരിഷ്കാരങ്ങൾ
യഥാർഥ പണവും ഉത്തരവാദിത്തവും ഏറ്റവും പ്രാദേശികമായ തലത്തിലേക്കു കൈമാറാനും അതിന്റെ പേരിൽ ഓഡിറ്റ് ചെയ്യപ്പെടാനും തയ്യാറുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനമാണ് ഈ സാമൂഹിക മാതൃകയ്ക്കു വേണ്ടത്. ഇപ്പോഴത്തേത് അതിനായി നിർമിച്ചതല്ല. ഒരു നിയോജകമണ്ഡലം എങ്ങനെ ജയിക്കുന്നു എന്നതു മുതൽ ഒരു നഗരസഭ എങ്ങനെ നടത്തുന്നു എന്നതു വരെ, എന്തു മാറണമെന്ന് ഈ പേജ് നിർദേശിക്കുന്നു.
ഇതു പാർട്ടികളെക്കുറിച്ചല്ല, സ്ഥാപനപരമായ രൂപകൽപ്പനയെക്കുറിച്ചുള്ള പേജാണ്. ഏതെങ്കിലും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയെയോ നേതാവിനെയോ ഇതു പിന്തുണയ്ക്കുകയോ ആക്രമിക്കുകയോ അവരോടു ചേർന്നുനിൽക്കുകയോ ഇല്ല; പക്ഷപാതപരമായ വാദങ്ങളുടെ വേദിയാകുകയുമില്ല. ഇവിടത്തെ ഓരോ നിർദേശത്തിനും ബാധകമായ പരിശോധന ലളിതമാണ്: നിങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമില്ലാത്ത പാർട്ടി അധികാരത്തിലിരുന്നാലും ഇത് ഒരു നല്ല ആശയമായിരിക്കുമോ?
ചുറ്റുമുള്ള രാഷ്ട്രീയത്തോളം മാത്രമേ ഈ മാതൃക നന്നാകൂ
ഒരു സേതു യൂണിറ്റ് പണം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു, ആളുകളെ ജോലിക്കെടുക്കുന്നു, എന്തു നിർമിക്കണമെന്നു തീരുമാനിക്കുന്നു. അതിനാൽ അതു പിടിച്ചടക്കാൻ ആളുകൾ ശ്രമിക്കും. ഈ സൈറ്റിലെ ഓരോ സംരക്ഷണ വ്യവസ്ഥയും — നറുക്കെടുപ്പ്, ഓഡിറ്റ്, അറ്റകുറ്റപ്പണിക്കുള്ള കുറഞ്ഞ വിഹിതം, തിരിച്ചുവിളി ഹർജി — അല്ലാത്തപക്ഷം രണ്ടു തിരഞ്ഞെടുപ്പു ചക്രങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അതിനെ വിഴുങ്ങുമായിരുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിനെതിരായ പ്രതിരോധമാണ്.
അതിനാൽ സത്യസന്ധമായ നിലപാട് ഇതാണ്: സാമൂഹിക മാതൃകയ്ക്കു രാഷ്ട്രീയത്തെ നന്നാക്കാനാവില്ല; ഇപ്പോഴത്തെ രീതിയിലുള്ള രാഷ്ട്രീയം മിക്കവാറും സാമൂഹിക മാതൃകയെ തകർക്കും. രണ്ടും മാറണം.
തുടർന്നു വരുന്നത് ആറു നീക്കങ്ങളാണ്: ജനപ്രതിനിധികളെ എങ്ങനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു, പൗരന്മാർ അവർക്കു മുകളിൽ എങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നു, നഗരസഭ ജനങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ തിരികെ നൽകുന്നു, ആർക്കു മത്സരിക്കാം, ആരുടെ പണം കൊണ്ട്, മതത്തെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽനിന്ന് എങ്ങനെ മാറ്റിനിർത്തുന്നു, ഭയമില്ലാതെ സൗഹാർദം എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കുന്നു.
ജനാധിപത്യമല്ല, ‘മുന്നിലെത്തുന്നയാൾ ജയിക്കുന്ന’ സമ്പ്രദായം അവസാനിപ്പിക്കുക
‘മുന്നിലെത്തുന്നയാൾ ജയിക്കുന്ന’ സമ്പ്രദായത്തിൽ ഒരു സ്ഥാനാർഥിക്കു മൂന്നിലൊന്നു വോട്ടുകൊണ്ട് ഒരു സീറ്റ് ജയിക്കാം; ദേശീയ വോട്ടിന്റെ പകുതിയിൽ ഏറെ കുറവുകൊണ്ട് ഒരു പാർട്ടിക്കു സീറ്റുകളുടെ ഭൂരിപക്ഷം നേടാം — വിവിധ നിറങ്ങളിലുള്ള പാർട്ടികൾ അതു ചെയ്തിട്ടുമുണ്ട്. മൂന്നിലൊന്നു വോട്ടിലേക്കുള്ള ഏറ്റവും ചെലവുകുറഞ്ഞ വഴി ഒരു ജാതി, മത വോട്ടുകൂട്ടമാണ്. ഈ സംവിധാനം ഭിന്നിപ്പിനു പ്രതിഫലം നൽകുന്നു, എന്നിട്ട് ഫലത്തെ ജനവിധി എന്നു വിളിക്കുന്നു.
മൂന്നു പാർട്ടി നിയോജകമണ്ഡലം
അടുത്തടുത്തുള്ള മൂന്നു നിയോജകമണ്ഡലങ്ങൾ ഒന്നാക്കുന്നു; അത് ഒന്നിനു പകരം മൂന്ന് അംഗങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുക്കും. ഏറ്റവും കൂടുതൽ വോട്ടുവിഹിതമുള്ള മൂന്നു പാർട്ടികൾക്ക് ഓരോ സീറ്റ് വീതം ലഭിക്കും, പതിനഞ്ചു ശതമാനം എന്ന പരിധി കടക്കുന്നുവെങ്കിൽ; പകുതിയിലേറെ വോട്ട് നേടുന്ന പാർട്ടിക്കു രണ്ടു സീറ്റ്. മൂന്നിൽ കുറവു പാർട്ടികളേ പരിധി കടക്കുന്നുള്ളൂവെങ്കിൽ, ബാക്കിയുള്ള സീറ്റ് ഏറ്റവും വലിയ പാർട്ടിക്ക്. സഭയുടെ അംഗബലം മാറുന്നില്ല. മാറുന്നത് ഇതാണ്: ഓരോ നിയോജകമണ്ഡലത്തിലെയും ഭൂരിപക്ഷം വോട്ടർമാരെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് അവർ യഥാർഥത്തിൽ വോട്ടു ചെയ്ത ഒരാളായിരിക്കും.
ഇന്ത്യ ഇതു മുമ്പു ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. 1952-ലെയും 1957-ലെയും ആദ്യ രണ്ടു പൊതുതിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ ഒന്നിലേറെ അംഗങ്ങളുള്ള നിയോജകമണ്ഡലങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; 1961-ൽ പാർലമെന്റിന്റെ ഒരു നിയമം അവ നിർത്തലാക്കി. പുതിയ രൂപത്തിൽ അവ പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ ഒരു നിയമവും പുതിയ മണ്ഡല പുനർനിർണയവും മതി — 2026-നു ശേഷമുള്ള ആദ്യ സെൻസസിനുശേഷം അത് എന്തായാലും നടക്കേണ്ടതാണ് — പുതിയ ഭരണഘടന വേണ്ട.
ഒന്നിച്ചുള്ള ഭരണം
ഈ മൂന്ന് അംഗങ്ങൾ ചേർന്നതാണ് നിയോജകമണ്ഡല കൗൺസിൽ. നിയോജകമണ്ഡലത്തിന്റെ വികസന ഫണ്ടുകൾ അവർ ഒന്നിച്ചു കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു; മൂന്നിൽ രണ്ടു വോട്ടിനാണ് തീരുമാനം. അങ്ങനെ ഒരംഗത്തിനു തടസ്സപ്പെടുത്താതെ വിയോജിക്കാം; തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾക്കിടയിൽ ഒരു പാർട്ടിക്കും ഒരു നിയോജകമണ്ഡലം സ്വന്തമാകില്ല. ഓരോ തീരുമാനവും ഓരോ വിയോജിപ്പും പ്രസിദ്ധീകരിക്കും.
ഇതിന്റെ രൂപകൽപ്പന തുടങ്ങുന്നതു പ്രത്യക്ഷമായ പരാജയസാധ്യതയിൽനിന്നാണ്. ഒരേ ബജറ്റ് പങ്കിടുന്ന മൂന്ന് എതിരാളികൾ എന്നെന്നേക്കുമായി ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്താതിരിക്കാം; അതിനാൽ ഓരോ നിർദേശത്തിനും ഒരു സമയപരിധിയുണ്ട്: മുപ്പതു ദിവസത്തിനകം കൗൺസിൽ തീരുമാനിച്ചില്ലെങ്കിൽ പൗര കൗൺസിലിന്റെ ശുപാർശ നിലനിൽക്കും. സ്തംഭനത്തിനു വിലയുണ്ട്; ആ വില നൽകേണ്ടത് പാർട്ടികളാണ്, ഓടയല്ല.
പൗര കൗൺസിൽ
പാർട്ടികൾക്കു മുകളിൽ, അംഗങ്ങൾ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പൗരന്മാരുടെ ഒരു കൗൺസിൽ: കഴിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പൗരന്മാർതന്നെ നാമനിർദേശം ചെയ്യുന്നു; തുടർന്ന് നാമനിർദേശം ലഭിച്ചവരിൽനിന്നു നറുക്കെടുപ്പിലൂടെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. അങ്ങനെ ആർക്കും ഒരു സീറ്റിനായി പ്രചാരണം നടത്താനാവില്ല; ഒരു പാർട്ടിക്കും ഒന്നും പിടിച്ചടക്കാനുമാവില്ല.
നാമനിർദേശം
നിയോജകമണ്ഡലത്തിലെ കുറഞ്ഞത് മൂന്നു സേതു യൂണിറ്റുകളിൽനിന്നുള്ള നൂറു താമസക്കാർക്ക് ഏതൊരു പൗരനെയും നാമനിർദേശം ചെയ്യാം. നാമനിർദേശം ലഭിച്ചവർ തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനചരിത്രവും ആസ്തികളും താൽപ്പര്യവൈരുധ്യങ്ങളും പ്രസിദ്ധീകരിക്കണം. കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വർഷത്തിനിടെ പാർട്ടി പദവി വഹിച്ചവർക്കും ഗുരുതര കുറ്റത്തിനു കോടതി കുറ്റം ചുമത്തിയവർക്കും അർഹതയില്ല.
തിരഞ്ഞെടുപ്പ്
അർഹതയുള്ള നാമനിർദേശിതരിൽനിന്ന് ഇരുപത്തഞ്ച് അംഗങ്ങളെ നറുക്കെടുപ്പിലൂടെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു; ലിംഗം, പ്രായം, ജനവാസകേന്ദ്രം എന്നിവയ്ക്കനുസരിച്ചു സന്തുലിതമാക്കി. അങ്ങനെ നിയോജകമണ്ഡലത്തിന്റെ ഓരോ ഭാഗത്തിനും — ഏറ്റവും ദരിദ്രമായ കോളനികൾക്ക് ഉൾപ്പെടെ — സീറ്റുകൾ ഉറപ്പാകുന്നു. ആര് മത്സരിക്കണമെന്നു കഴിവ് തീരുമാനിക്കുന്നു; ആര് ഇരിക്കണമെന്നു നറുക്ക് തീരുമാനിക്കുന്നു.
അംഗങ്ങളുടെ മാറ്റം
അംഗങ്ങളുടെ കാലാവധി രണ്ടു വർഷം; ഓരോ എട്ടു മാസത്തിലും കൗൺസിലിന്റെ മൂന്നിലൊന്നു മാറും; പത്തു വർഷത്തിനിടെ ആർക്കും രണ്ടുതവണ അംഗമാകാനാവില്ല. നിരന്തരം മാറുന്ന ഒരു കൗൺസിലിൽ ഒരു കുടുംബത്തിനും കരാറുകാരനും പാർട്ടിക്കും വേരുറപ്പിക്കാനാവില്ല.
അധികാരങ്ങൾ
നിശ്ചിത പരിധിക്കു മുകളിലുള്ള നിയോജകമണ്ഡല വികസനച്ചെലവുകൾക്ക് അത് അംഗീകാരം നൽകുന്നു; മൂന്ന് അംഗങ്ങളും മറുപടി പറയേണ്ട പൊതു ഹിയറിങ്ങുകൾ നടത്തുന്നു; ഏതു പൊതു ഓഫീസിൽനിന്നും മുപ്പതു ദിവസത്തിനകം രേഖാമൂലമുള്ള മറുപടി ആവശ്യപ്പെടാം; തിരിച്ചുവിളി വോട്ടെടുപ്പിനു തുടക്കമിടാം. അതു നിയമം നിർമിക്കുന്നില്ല. അതു പാർലമെന്റിന്റെ ജോലിയാണ്.
സേതു യൂണിറ്റിന്റെ പൗര ജൂറിയെ നിയോജകമണ്ഡലത്തിന്റെ തോതിലേക്കു വലുതാക്കിയതാണ് പൗര കൗൺസിൽ. തത്ത്വം മാറുന്നില്ല: നീതിപൂർവം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന, വേഗം മാറുന്ന സാധാരണക്കാർ; അവർക്കു ലഭിക്കുന്നതു ഭരിക്കാനുള്ള അധികാരമല്ല, കാണാനും ചോദിക്കാനുമുള്ള അധികാരമാണ്.
നഗരസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ സംസ്ഥാന നിയമപ്രകാരമാണ്; അതിനാൽ പാർലമെന്റിനെ കാത്തിരിക്കാതെ ഒരൊറ്റ സംസ്ഥാനത്തിന് ഒരു നഗര കോർപ്പറേഷനിൽ മൂന്നംഗ വാർഡുകളും ഒരു പൗര കൗൺസിലും പൈലറ്റായി പരീക്ഷിക്കാം. അവിടെ വിജയിച്ചാൽ ലോക്‌സഭയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള വാദം സ്വയം തെളിയും. പരാജയപ്പെട്ടാൽ ചെറിയ തോതിലേ പരാജയപ്പെടൂ; വലിയൊരിടത്തു പരീക്ഷിക്കും മുമ്പ് രൂപകൽപ്പന തിരുത്താം.
നഗരസഭ ജനങ്ങളെ ഏൽപ്പിക്കുക
73-ഉം 74-ഉം ഭരണഘടനാ ഭേദഗതികൾ മുപ്പതിലേറെ വർഷം മുമ്പ് തദ്ദേശ സ്വയംഭരണം വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. മിക്ക സംസ്ഥാനങ്ങളും ചുമതലകൾ കടലാസിൽ കൈമാറി; ഫണ്ടും ജീവനക്കാരെയും കൈയിൽ വച്ചു. നഗരസഭ ജനങ്ങൾ ഹർജി കൊടുക്കുന്ന ഒരു ഓഫീസായി തുടർന്നു; അവർ നടത്തുന്ന സ്ഥാപനമായില്ല.
നഗരസഭകൾക്ക് അവകാശപ്പെട്ട പതിനെട്ടു ചുമതലകൾ പന്ത്രണ്ടാം പട്ടിക ഇതിനകം പട്ടികപ്പെടുത്തുന്നു; നഗരാസൂത്രണം, റോഡുകൾ, ജലവിതരണം, ശുചിത്വം, പൊതുജനാരോഗ്യം, ചേരി വികസനം, പാർക്കുകൾ, തെരുവുവിളക്കുകൾ എന്നിവ അതിൽപ്പെടും. ഓരോ സംസ്ഥാനവും പണവും ജീവനക്കാരും സഹിതം, പ്രസിദ്ധീകരിച്ച സമയക്രമത്തിൽ, അവ പൂർണമായി കൈമാറണം — താമസക്കാർ സ്വന്തം അയൽപക്കത്ത് അവ നടത്തുന്ന പ്രവർത്തന ഉപാധിയായി സേതു യൂണിറ്റ് മാറുകയും വേണം.
ഭരണഘടനാപരമായ വഴി നിലവിലുണ്ട്. മൂന്നു ലക്ഷത്തിലേറെ ജനസംഖ്യയുള്ള എല്ലാ നഗരങ്ങളിലും വാർഡ് സമിതികൾ നിർബന്ധമാണ്; ചില സംസ്ഥാനങ്ങൾ അവയ്ക്കു കീഴിൽ ഏരിയ സഭകൾ രൂപീകരിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. ആ തലത്തിലാണ് സേതു യൂണിറ്റ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട സമിതി എല്ലാ നിയമപരമായ അധികാരങ്ങളും എല്ലാ അംഗീകാരങ്ങളും നിലനിർത്തുന്നു; യൂണിറ്റ് ജോലി ചെയ്യുന്നു, താമസക്കാർ അതു നടക്കുന്നതു കാണുന്നു.
രാജ്യത്തെ ചെറിയ സാമ്പത്തിക യൂണിറ്റുകളായി വിഭജിക്കുക എന്നതിന് ഇവിടെ അർഥം ഇതാണ്: പുതിയ അതിർത്തികളല്ല, ഓരോന്നിനും ഒരു ബജറ്റും ഒരു സഹായ കേന്ദ്രവും ഒരു തൊഴിൽ വിനിമയവും അവ ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ബാധ്യതയുമുള്ള ഏകദേശം അമ്പതിനായിരം അയൽപക്കങ്ങൾ — ഏറ്റവും ദരിദ്രനായ താമസക്കാരനെപ്പോലും ഒരു ഫയലിലെ കേസായല്ല, സംഭാവകനായി എണ്ണുന്ന ഇടങ്ങൾ. സേതു യൂണിറ്റ് കാണുക.
സ്ഥാനാർഥികൾ, പണം, ഉത്തരവാദിത്തം
ക്രിമിനൽ കുറ്റങ്ങൾ
2024-ൽ ലോക്‌സഭയിലേക്കു തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരിൽ ഏകദേശം പകുതിപ്പേരും സ്വന്തം സത്യവാങ്മൂലങ്ങളിൽ തങ്ങൾക്കെതിരെ ക്രിമിനൽ കേസുകളുണ്ടെന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു. അഞ്ചു വർഷമോ അതിലധികമോ ശിക്ഷ ലഭിക്കാവുന്ന കുറ്റത്തിനു കോടതി കുറ്റം ചുമത്തിയവരെ മത്സരിക്കുന്നതിൽനിന്നു വിലക്കണമെന്ന് 2014-ൽ നിയമ കമ്മീഷൻ ശുപാർശ ചെയ്തു; രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യത്തോടെ ഫയൽ ചെയ്യുന്ന കേസുകൾക്കെതിരെ സംരക്ഷണ വ്യവസ്ഥകളോടെ. ഈ മാതൃക അതു സ്വീകരിക്കുന്നു; ജനപ്രതിനിധികൾക്കെതിരായ കേസുകൾ ഒരു വർഷത്തിനകം തീർപ്പാക്കുന്ന പ്രത്യേക കോടതികളും.
പാർട്ടി ഫണ്ട്
2024-ൽ ഇലക്ടറൽ ബോണ്ടുകൾ റദ്ദാക്കപ്പെട്ടശേഷവും, ആരു നൽകി എന്നു പൊതുജനം അറിയാതെ പാർട്ടി വരുമാനത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം ഇപ്പോഴും എത്താം. ചെറിയൊരു പരിധിക്കു മുകളിലുള്ള ഓരോ സംഭാവനയുടെയും തത്സമയ വെളിപ്പെടുത്തൽ, സ്ഥാനാർഥികൾക്കു മാത്രമല്ല പാർട്ടികൾക്കും ചെലവുപരിധി, 1998-ൽ ഇന്ദ്രജിത് ഗുപ്ത കമ്മിറ്റി ശുപാർശ ചെയ്തതുപോലെ ഓഡിറ്റ് ചെയ്ത കണക്കുകളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച ഭാഗിക സർക്കാർ ധനസഹായം, 2013-ൽ കേന്ദ്ര വിവരാവകാശ കമ്മീഷൻ ഉത്തരവിട്ടതുപോലെ പാർട്ടികളെ വിവരാവകാശത്തിനു കീഴിൽ കൊണ്ടുവരൽ — ഇവയാണ് ഈ മാതൃക നിർദേശിക്കുന്നത്.
തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾക്കിടയിൽ
ഒരു ഓടയെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായം പറയാൻ അഞ്ചു വർഷം കാത്തിരിക്കുക ദീർഘമായ കാലമാണ്. നിയോജകമണ്ഡല കൗൺസിലിലെ ഓരോ അംഗവും എല്ലാ വർഷവും പൗര കൗൺസിലിനു മുന്നിൽ ഒരു പൊതു ഹിയറിങ് നേരിടും; അതു സംപ്രേഷണം ചെയ്യുകയും സൂക്ഷിച്ചുവയ്ക്കുകയും ചെയ്യും. പൗര കൗൺസിലും അഞ്ചിലൊന്നു വോട്ടർമാരുടെ ഹർജിയും ചേർന്നാണ് തിരിച്ചുവിളി വോട്ടെടുപ്പിനു തുടക്കമിടുന്നത്; തീരുമാനിക്കുന്നതു നിയോജകമണ്ഡലം മുഴുവനും.
ഒരു യൂണിറ്റിനൊപ്പം പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥർ
ഏതാനും മാസം കൂടുമ്പോൾ സ്ഥലം മാറ്റപ്പെടുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥന് ഒന്നും പൂർത്തിയാക്കാനാവില്ല; തന്നെ സ്ഥലം മാറ്റുന്നവരെ സേവിക്കാൻ അയാൾ വേഗം പഠിക്കുകയും ചെയ്യും. നിശ്ചിത കുറഞ്ഞ കാലാവധിയും നിയമനങ്ങൾ തീരുമാനിക്കാൻ സിവിൽ സർവീസസ് ബോർഡുകളും വേണമെന്ന് 2013-ൽ സുപ്രീം കോടതി നിർദേശിച്ചു; അതു പാലിക്കപ്പെട്ടത് ഭാഗികമായി മാത്രമാണ്. ഈ മാതൃക അതു പാലിക്കുന്നതു കേന്ദ്രവിഹിതത്തിനുള്ള വ്യവസ്ഥയാക്കുന്നു; കാലാവധിക്കു മുമ്പുള്ള ഓരോ സ്ഥലംമാറ്റത്തിന്റെയും കാരണം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
സനാതന മൂല്യങ്ങളുള്ള ഒരു മതേതര രാഷ്ട്രം
മതം ജനങ്ങളുടേതാണ്, പാർട്ടികളുടേതല്ല. ഈ മാതൃക മതത്തെ രാഷ്ട്രീയാധികാരത്തിൽനിന്നും ഭരണത്തിൽനിന്നും പൂർണമായി വേർതിരിക്കുന്നു; സനാതന ധർമത്തിന്റെ കാതലായ കാരുണ്യത്തിൽനിന്നു പൊതു ധാർമികത രൂപപ്പെടുത്തുന്നു — അതിന്റെ വിശ്വാസങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കാൻ ആരോടും ആവശ്യപ്പെടാതെ.
ഇവിടെ സനാതന മൂല്യങ്ങൾ എന്നാൽ വിശ്വാസപ്രമാണമല്ല, പെരുമാറ്റമാണ്: കാരുണ്യം, അവകാശത്തിനു മുമ്പേ കടമ, സത്യസന്ധത, സേവനം, ഭരിക്കപ്പെടുന്നവരോട് ഉത്തരം പറയേണ്ട ഭരണാധികാരി. ആരോടും സ്വന്തം വിശ്വാസം ഉപേക്ഷിക്കാനോ ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രവേശിക്കാനോ പ്രസാദം സ്വീകരിക്കാനോ ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. ഓരോരുത്തർക്കും സ്വന്തം വിശ്വാസം ആചരിക്കാനും അതനുസരിച്ചു ജീവിക്കാനും സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്; രാഷ്ട്രം അവയിലൊന്നിനോടും പക്ഷം ചേരുന്നില്ല.
മതത്തെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽനിന്നു മാറ്റിനിർത്തുക
- നിലവിലുള്ള നിയമം നടപ്പാക്കുക. മതം, ജാതി, സമുദായം എന്നിവയുടെ പേരിൽ വോട്ടു ചോദിക്കുന്നത് ഇതിനകം അഴിമതി പ്രവൃത്തിയാണ്; സ്ഥാനാർഥിയുടെ മാത്രമല്ല വോട്ടറുടെ മതവും ഇതിൽപ്പെടുമെന്ന് 2017-ൽ സുപ്രീം കോടതി വിധിച്ചു. ഇന്ന് അതു തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്നതു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പു ഹർജിയിലാണ്. പ്രചാരണത്തിനിടെതന്നെ നടപടിയെടുക്കാനുള്ള അധികാരം ഈ മാതൃക തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷനു നൽകുന്നു.
- പദവികൾ വേർതിരിക്കുക. ഒരു മന്ത്രിയും ജനപ്രതിനിധിയും ഒരു മതസ്ഥാപനത്തിന്റെ ഭരണത്തിൽ പദവി വഹിക്കില്ല; ഒരു മതസ്ഥാപനത്തിന്റെയും ഭാരവാഹി പാർട്ടി പദവി വഹിക്കില്ല.
- തുല്യ അകലം. എല്ലാ വിശ്വാസങ്ങളുടെയും സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് ഒരേ നിയമം, ഒരുപോലെ ബാധകം; അങ്ങനെ ഒരു വിശ്വാസത്തിന്റെ ആരാധനാലയങ്ങൾ രാഷ്ട്രം നടത്തുകയും മറ്റൊന്നിന്റേതു നടത്താതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സ്ഥിതിയില്ല; ഒരു വിശ്വാസത്തിന്റെയും ആരാധനയ്ക്കോ തീർഥാടനത്തിനോ പൊതുപണം ചെലവിടില്ല.
- പരിധികളോടെ സംവാദം. സമുദായങ്ങൾക്കിടയിലെ തർക്കവിഷയങ്ങളെല്ലാം മുൻകൂട്ടി അംഗീകരിച്ച അതിരുകളോടെ, ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ സംവാദത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നു; അന്തിമവാക്കു കോടതികളുടേത് — ഒരിക്കലും തെരുവിന്റേതല്ല.
ഭയത്താലല്ല, നിയമത്താൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന സൗഹാർദം
സംഘർഷം പ്രതിസന്ധിയാകും മുമ്പ് സൗഹാർദ മന്ത്രാലയം സമുദായങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിക്കും; മനഃപൂർവം വിദ്വേഷം ഇളക്കിവിടുന്നവർ — ഏതു സമുദായത്തിനെതിരെയും, ഏതു ഭാഗത്തുനിന്നും — ഓരോ തവണയും വേഗത്തിൽ നിയമത്തെ നേരിടുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കും.
ആദ്യം സംവാദം
എല്ലാ സമുദായങ്ങളിൽനിന്നും അംഗങ്ങളുള്ള, ഓരോ മണ്ഡലത്തിലും സ്ഥിരമായ സമാധാന സമിതികൾ; ഒരു സംഭവത്തിനു ശേഷം മാത്രമല്ല, ശാന്തമായ കാലത്തും അവ യോഗം ചേരും. ഘോഷയാത്രയുടെ വഴിയെച്ചൊല്ലിയോ ഒരു അതിരിനെച്ചൊല്ലിയോ ഒരു ഉച്ചഭാഷിണിയെച്ചൊല്ലിയോ ഉള്ള തർക്കം ആരും തെരുവിലിറങ്ങും മുമ്പേ നേരത്തേ മധ്യസ്ഥതയിലൂടെ പരിഹരിക്കും.
മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ കിംവദന്തിക്കു മറുപടി
ഒരു കിംവദന്തി തുടങ്ങുമ്പോൾ, അതു പരന്ന അതേ മാർഗങ്ങളിലൂടെ, എല്ലാ പ്രാദേശിക ഭാഷകളിലും, മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ, സ്ഥിരീകരിച്ച ഔദ്യോഗിക തിരുത്ത് പുറത്തുവരും. ഏറെ അക്രമങ്ങളും തുടങ്ങുന്നതു സത്യമല്ലാത്ത ഒരു കഥയിൽനിന്നാണ്.
ആദ്യത്തെ മുട്ട് ഒരു സംഭാഷണമാണ്
പ്രകോപനത്തിലേക്കു വഴുതുന്ന ഒരാളെ ആദ്യം സന്ദർശിക്കുന്നത് ഒരു പോലീസുകാരനല്ല, ബഹുമാന്യനായ ഒരു പ്രാദേശിക മധ്യസ്ഥനാണ് — അയാളെ സംസാരിച്ചു തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാൻ കഴിയുന്ന ഒരാൾ. ക്ഷുഭിതരായ മിക്കവരും ശത്രുക്കളല്ല; വഴിതെറ്റിയവരെ ഉൾപ്പെടെ മുറിവുണക്കാനാണ് ഈ സംവിധാനം നിലനിൽക്കുന്നത്.
പിന്നെ നിയമം, ഭയമോ പക്ഷപാതമോ ഇല്ലാതെ
മനഃപൂർവം കൃത്രിമം കാണിക്കുന്നവർക്ക് — നേട്ടത്തിനായി അക്രമമോ വിദ്വേഷമോ ഇളക്കിവിടുന്നവർക്ക് — ശത്രുത വളർത്തുന്നതിനെതിരായ നിയമം ഇതിനകം നിലവിലുണ്ട്. എല്ലാ സമുദായങ്ങളിലെയും എല്ലാ പാർട്ടികളിലെയും കുറ്റവാളികൾക്ക് അതു വേഗത്തിലും തുല്യമായും ബാധകമാകുന്നുവെന്നു മന്ത്രാലയം ഉറപ്പാക്കും; ഓരോ കേസും കോടതിക്കു മുന്നിൽ, ഓരോ ഫലവും പ്രസിദ്ധീകരിച്ച്.
നിയമാനുസൃതമായ അഭിപ്രായപ്രകടനം, സർക്കാരിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിമർശനം, ആക്ഷേപഹാസ്യം, പാണ്ഡിത്യം, വിശ്വാസം, രാഷ്ട്രീയ എതിർപ്പ് എന്നിവയ്ക്കുമേൽ മന്ത്രാലയത്തിന് ഒരധികാരവുമില്ല. അത് ആരെയും തടങ്കലിലാക്കുന്നില്ല; രഹസ്യമായി ഒന്നും ചെയ്യുന്നുമില്ല. ഇതു ദൗർബല്യമല്ല. ആളുകളെ നിശ്ശബ്ദമായി നിശ്ശബ്ദരാക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു മന്ത്രാലയം അടുത്തതായി ഭരിക്കുന്നവർ ആദ്യം പിടിച്ചടക്കും; അതു കെട്ടിപ്പടുത്തവർക്കെതിരെതന്നെ തിരിക്കുകയും ചെയ്യും. ഭയത്തിൽ ഊന്നിയ സൗഹാർദം ഭയം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം മാത്രമേ നിലനിൽക്കൂ.
അയൽപക്കത്ത്, ഇതേ ജോലി സേതു യൂണിറ്റിന്റെ ഐക്യ പരിപാടി നിർവഹിക്കുന്നു — സാംസ്കാരിക സൗഹാർദം കാണുക.
മൂന്നു വർഷവും സ്വയം ബന്ധിക്കാനുള്ള ധൈര്യവും
ഒരു സർക്കാരിന്റെ ആദ്യ മൂന്നു വർഷത്തിനുള്ളിൽ തുടങ്ങാത്ത പരിഷ്കാരങ്ങൾ പിന്നീട് അപൂർവമായേ തുടങ്ങാറുള്ളൂ; അതിനുശേഷം അടുത്ത തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ് എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. ഇതു പൂർത്തിയാക്കാനുള്ള സമയമല്ല മൂന്നു വർഷം. ഓരോ പരിഷ്കാരവും നിയമമാക്കാനും എവിടെയെങ്കിലും പ്രത്യക്ഷത്തിൽ പ്രവർത്തിപ്പിച്ചുകാണിക്കാനും, തിരിച്ചെടുക്കാനാവാത്തവിധം ഉപകാരപ്രദമാക്കാനുമുള്ള സമയമാണ്.
അതിനു നിശ്ചയദാർഢ്യമുള്ള നേതൃത്വം വേണം: ജനപ്രിയമല്ലാത്ത തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാൻ തയ്യാറുള്ള, പരിഷ്കാരം ഭീഷണിയാകുന്ന അധികാരികൾ അതിനെ ബന്ദിയാക്കുന്നത് അനുവദിക്കാത്ത ഒരു ഭരണത്തലവൻ. എന്നാൽ ഏറ്റവും കരുത്തരായ പരിഷ്കർത്താക്കൾ സ്വയം ബന്ധിക്കുന്നവരുമാണ് — പിൻഗാമികൾക്കു പിടിച്ചടക്കാനാവാത്ത സ്ഥാപനങ്ങളും, തങ്ങൾതന്നെ എതിർക്കുന്ന ഒരു സർക്കാരിൽനിന്നുപോലും പൗരന്മാരെ സംരക്ഷിക്കുന്ന സംരക്ഷണ വ്യവസ്ഥകളും കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നവർ. ഈ പേജിലെ ഓരോ നിർദേശവും ആ പരിശോധന ജയിക്കാൻ പാകത്തിലാണ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്.
ഇപ്പോഴും രൂപപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്
പൗര കൗൺസിലിന്റെ കൃത്യമായ ഘടനയാണ് ഈ പേജിലെ ഏറ്റവും പ്രയാസമേറിയ രൂപകൽപ്പനാ പ്രശ്നം; ഏറ്റവും മാറാൻ സാധ്യതയുള്ളതും അതുതന്നെ: അതിന്റെ വലുപ്പം, നാമനിർദേശങ്ങൾ എങ്ങനെ പരിശോധിക്കുന്നു, അതും നിയോജകമണ്ഡല കൗൺസിലും വിയോജിക്കുമ്പോൾ എന്തു സംഭവിക്കുന്നു. അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള എതിർവാദങ്ങളാണ് ആർക്കും നൽകാവുന്ന ഏറ്റവും ഉപകാരപ്രദമായ സംഭാവന.