പ്രാദേശിക സമൂഹത്തെ ദൈനംദിന പ്രശ്നങ്ങൾ പ്രാദേശികമായിത്തന്നെ പരിഹരിക്കാൻ പ്രാപ്തമാക്കുക; ഒപ്പം ഓരോ സമൂഹത്തെയും അവസരങ്ങളുടെയും അറിവിന്റെയും മേഖലാ, ദേശീയ ശൃംഖലകളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുക.

പന്ത്രണ്ട് സ്തംഭങ്ങൾ, ഒരൊറ്റ സംവിധാനം

ഇവയിൽ ഒന്നും ഒറ്റയ്ക്കു പ്രവർത്തിക്കില്ല. ഒരാൾക്ക് ഇവയ്ക്കിടയിൽ നീങ്ങാനാകുന്നു എന്നതിലാണ് ഇവയുടെ മൂല്യം — സഹായം ചോദിക്കുന്നതിൽനിന്ന് ജോലി കണ്ടെത്തുന്നതിലേക്ക്, ഒരു വൈദഗ്ധ്യം പഠിക്കുന്നതിലേക്ക്, മെച്ചപ്പെട്ട ജോലിയിലേക്ക് — ഇടയിലെ ഒരു വിടവിലും വീണുപോകാതെ.

ഏറ്റവും ദരിദ്രമായ കുടുംബത്തെപ്പോലും ഞെരുക്കാത്ത ഒരു നിധി

എല്ലാ കുടുംബങ്ങളിൽനിന്നും മാസം ഒരേ ₹500 എന്നത് ഉപകാരപ്രദമായ ഒരു ഉദാഹരണവും മോശം നയവുമാണ്. മാസം ₹8,000 വരുമാനമുള്ള കുടുംബത്തിനും ₹80,000 വരുമാനമുള്ള കുടുംബത്തിനും ഒരേ തുക ചുമത്തുന്നത് സമത്വമല്ല.

ആദ്യം പ്രാദേശികം — പിന്നെ ജോലി കണ്ടെത്തുംവരെ പുറത്തേക്ക്

ഒരു കടയുടമയ്ക്ക് ഒരു കൈസഹായം വേണം. പ്രായമായ ഒരു സ്ത്രീക്ക് ഒരു മാസത്തേക്കുള്ള പലചരക്ക് ചുമന്നെത്തിക്കണം. ഒരു കുടുംബത്തിനു കമ്പ്യൂട്ടർ നന്നാക്കാൻ ഒരാൾ, ഒരു ട്യൂട്ടർ, ഒരു വിവർത്തകൻ, ഒരു അക്കൗണ്ടന്റ് വേണം. അപേക്ഷ ആദ്യം യൂണിറ്റിനുള്ളിൽ തിരയുന്നു; അവിടെ ആർക്കും ചെയ്യാനാകുന്നില്ലെങ്കിൽ അത് അയൽ യൂണിറ്റുകളിലേക്കും പിന്നെ സംഗമത്തിലേക്കും പിന്നെ രാജ്യത്താകെയും നീങ്ങുന്നു.

കടുത്ത ദാരിദ്ര്യത്തിലോ ദീർഘകാല തൊഴിലില്ലായ്മയിലോ കഴിയുന്ന താമസക്കാർക്ക് യൂണിറ്റ് സ്ഥിരം വേതനമുള്ള സാമൂഹിക ചുമതലകൾ നൽകുന്നു — ശുചീകരണം, പാർക്കുകൾ, വയോജന സഹായം, മാലിന്യം തരംതിരിക്കൽ, കേന്ദ്രത്തിന്റെ നടത്തിപ്പ്. പക്ഷേ ആ ജോലിയോടൊപ്പം സാക്ഷരത, ഡിജിറ്റൽ വൈദഗ്ധ്യം, ഡ്രൈവിങ്, തൊഴിൽ സർട്ടിഫിക്കേഷൻ, അപ്രന്റിസ്ഷിപ്പ് എന്നിവയുമുണ്ടാകും. എത്രപേർ മെച്ചപ്പെട്ട ജോലിക്കായി ഇതു വിട്ടുപോകുന്നു എന്നതാണ് ഈ സംവിധാനത്തിന്റെ അളവുകോൽ, എത്രപേരെ ഇതു നിലനിർത്തുന്നു എന്നതല്ല.

അറിവിനെ ഒരു റോഡ് പോലെ, ഒരു പാർക്ക് പോലെ കാണുക — പൊതുവായത്, എല്ലാവർക്കും വേണ്ടിയുള്ളത്

ഓരോ യൂണിറ്റും ഒരു വിവര-പഠന ഉദ്യാനം നിർമിക്കുന്നു: സ്ക്രീനുകൾ, ക്ലാസ് മുറികൾ, ഇന്റർനെറ്റ് ബന്ധമുള്ള കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ, ഒരു വായനമുറി, സാധ്യമായിടത്ത് ഒരു വർക്ക്ഷോപ്പ് — ജോലി ചെയ്യുന്നവർക്കും എത്താനാകുംവിധം രാത്രി വൈകുംവരെ തുറന്നിരിക്കുന്നത്.

ഇത് എവിടെയൊക്കെ തകരാം

സ്വന്തം പരാജയം വിവരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു മാതൃക ഒരു രൂപകൽപ്പനയല്ല. പണവും ഡാറ്റയും തൊഴിലും സാമൂഹിക പിന്തുണയും ജനങ്ങളുടെ അടുത്തേക്കു കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ സംരക്ഷണ വ്യവസ്ഥകൾ കൂടുതൽ ആവശ്യമായിത്തീരുന്നു, കുറവല്ല.

ഈ സംവിധാനം ഒരിക്കലും ചെയ്യാത്ത കാര്യങ്ങൾ

• പോലീസിങ്, നിയമനിർവഹണം, തടങ്കൽ, പട്രോളിങ് എന്നിവയ്ക്കുള്ള ഏതെങ്കിലും അധികാരം കൈയാളുക.
• വിശ്വാസം, അഭിപ്രായപ്രകടനം, രാഷ്ട്രീയം, അക്കാദമിക പഠനങ്ങൾ, ആക്ഷേപഹാസ്യം എന്നിവ നിരീക്ഷിക്കുക. വിശ്വസനീയമായ ഭീഷണികളും നിയമവിരുദ്ധ പ്രവൃത്തികളും മാത്രം, നിയമപരമായ നടപടിക്രമത്തിനു കീഴിൽ ബന്ധപ്പെട്ട അധികാരസ്ഥാപനത്തിലേക്കു റഫർ ചെയ്യുന്നു.
• ആരുടെയെങ്കിലും ജാതിയോ മതമോ രാഷ്ട്രീയ ചായ്‌വോ രേഖപ്പെടുത്തുക.
• അർഹതയോ ഒഴിവാക്കലോ ആനുകൂല്യമോ ഒരു അൽഗോരിതം തീരുമാനിക്കാൻ അനുവദിക്കുക. മനുഷ്യരാണു തീരുമാനിക്കുന്നത്; ഭാഷ, തിരച്ചിൽ, കരടു തയ്യാറാക്കൽ എന്നിവയിൽ സഹായിക്കാൻ മാത്രമേ സോഫ്റ്റ്‌വെയറിനു പാടുള്ളൂ.
• താമസക്കാരുടെ ഡാറ്റ വിൽക്കുക, കൈമാറ്റം ചെയ്യുക, അല്ലെങ്കിൽ അതുപയോഗിച്ച് രാഷ്ട്രീയമായി ലക്ഷ്യമിടുക.
• അതിക്രമത്തെ അതിജീവിച്ച ഒരാളെ ഒത്തുതീർപ്പിനോ മധ്യസ്ഥതയ്ക്കോ സ്വയം വിശദീകരിക്കാനോ സമ്മർദപ്പെടുത്തുക.
• ഏതെങ്കിലും സേവനത്തിന് അംശദായമോ വിശ്വാസമോ ഏതെങ്കിലും പരിപാടിയിലെ പങ്കാളിത്തമോ ഉപാധിയാക്കുക.

സംരക്ഷണ വ്യവസ്ഥകൾ മുഴുവനായി വായിക്കുക →

ദൃഢനിശ്ചയമുള്ള ഒരു സർക്കാരിന് മൂന്നു വർഷംകൊണ്ട് എന്തെല്ലാം ചലിപ്പിച്ചുതുടങ്ങാം

ഇത് എഴുതിയിരിക്കുന്നത് ജനങ്ങൾക്കും രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കൾക്കും, ഈ രാജ്യത്തെ സ്നേഹിക്കുകയും എന്തെങ്കിലും നട്ടുപിടിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന നിലയിലായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഏതൊരാൾക്കും വേണ്ടിയാണ്. ഇത് ഒരു പദവിയും ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. ഗൗരവമുള്ള ഇച്ഛാശക്തിയോടെയുള്ള മൂന്നു വർഷമാണ് ഇത് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് — താഴെയുള്ള ഓരോ പരിഷ്കാരവും നിയമമാക്കാനും, എവിടെയെങ്കിലും അതു പ്രവർത്തിക്കുന്നത് പ്രത്യക്ഷത്തിൽ കാണിക്കാനും, പിൻവലിക്കാനാവാത്തവിധം ഉപകാരപ്രദമാക്കാനും മതിയായ സമയം.

ഓരോ പരിവർത്തനവും സംശയത്തെയും എതിർപ്പിനെയും നേരിടുന്നു — അതിൽ ചിലതു സത്യസന്ധമാണ്, ചിലതു പരിചിതമായതിന്റെ സുഖത്തിൽനിന്ന് ഉണ്ടാകുന്നതും. രണ്ടും മറുപടി അർഹിക്കുന്നു; മറുപടികൾ മുകളിലുള്ള പേജുകളിലുണ്ട്. ഒടുവിൽ, നൂറുകോടി ജനങ്ങളുടെ സത്യസന്ധമായ ആത്മപരിശോധന, ആത്മമഥനം, മാത്രമേ അല്ലാത്തപക്ഷം വാതിൽക്കൽ കാത്തുനിൽക്കുന്ന ചോരയുടെ മഥനം, രക്തമഥനം, തടയൂ.