സേതു നിധി

എല്ലാവരിൽനിന്നും ₹500 എന്നത് കണക്കുകൂട്ടലാണ്, നയമല്ല

ഇരുപതിനായിരം കുടുംബങ്ങൾ പ്രതിമാസം ₹500 വീതം നൽകിയാൽ മാസം ₹1 കോടിയും വർഷം ₹12 കോടിയും ലഭിക്കും. ഇതു വ്യക്തമായ ഒരു ഉദാഹരണമാണ്, തോതിനെക്കുറിച്ച് തെളിഞ്ഞ ധാരണ നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ അക്ഷരാർഥത്തിൽ എടുത്താൽ ഇതു പ്രതിലോമകരവുമാണ്: ₹8,000 വരുമാനമുള്ള കുടുംബത്തിനും ₹80,000 വരുമാനമുള്ള കുടുംബത്തിനും ഒരേ തുക ചുമത്തുന്നത് തുല്യ പരിഗണനയല്ല.

അടിസ്ഥാന ആശയരേഖയും ഇതുതന്നെ പറയുന്നു — അന്തിമ സംവിധാനം വരുമാനം കണക്കിലെടുക്കാതെ എല്ലാവർക്കും ഒരേ ഭാരം ചുമത്തരുത്. ആ പകരംസംവിധാനത്തെ ഈ പേജ് മൂർത്തമാക്കുന്നു.

അഞ്ച് സ്ലാബുകൾ

സ്ലാബുകളുടെ വിതരണം ആകെത്തുകയായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു. ഓരോ കുടുംബത്തിന്റെയും സ്ലാബ് സ്വകാര്യമാണ് — കാരണം ആര് എത്ര അടയ്ക്കുന്നു എന്നതിന്റെ പൊതുപട്ടിക ആരാണ് ദരിദ്രർ എന്നതിന്റെ പൊതുപട്ടികയായി മാറും.

ശ്രമദാനം — പണത്തിനു പകരം അധ്വാനം

ഏതു കുടുംബത്തിനും പണമായി അടയ്ക്കേണ്ട സ്ലാബ് തുകയ്ക്കു പകരം മാസം നാലു മണിക്കൂർ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയ സാമൂഹിക സേവനം നൽകാം. ഒരു പാർക്ക് വൃത്തിയാക്കൽ, പഠന കേന്ദ്രത്തിൽ സഹായിക്കൽ, ചെടി നടലും നനയ്ക്കലും, ഒരു പരിപാടിയിൽ സഹായിക്കൽ, പ്രായമായ ഒരു അയൽവാസിയെ ക്ലിനിക്കിലേക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ.

ധനകാര്യ മാതൃകയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരൊറ്റ വരി ഇതാണ്. ഒരു രൂപ പോലും മിച്ചമില്ലാത്ത കുടുംബവും പങ്കാളിയാകുന്നത് ഗുണഭോക്താവായല്ല, സംഭാവകരായാണ് എന്നാണ് ഇതിന്റെ അർഥം — ഒപ്പം, എന്തെങ്കിലും നൽകിയവരുടെ യൂണിറ്റ് രജിസ്റ്റർ പണമുള്ളവരുടെ രജിസ്റ്റർ മാത്രമായി ചുരുങ്ങുന്നില്ല എന്നും.

പിരിച്ചെടുക്കലിനു പകരം അംശദായം

ആളുകൾ വെറുക്കുകയും വെട്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ചുങ്കങ്ങളാലല്ല, അംശദായത്താൽ — പണമായോ അധ്വാനമായോ, അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും പ്രതിഫലം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അംശദായത്താൽ — നടത്തപ്പെടുന്ന ഒരു പൊതുജീവിതമാണ് ദീർഘകാല ലക്ഷ്യം. വിശ്വാസം വളർത്താൻ ഏറ്റവും എളുപ്പമുള്ളിടത്ത് അതു തുടങ്ങുന്നു: അയൽപക്കത്ത്.

ചുങ്കത്തിൽനിന്ന് അംശദായത്തിലേക്ക്

മുകളിൽ വിവരിച്ച സ്ലാബ് അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള അംശദായവും ശ്രമദാനവും പ്രാദേശിക ചുങ്കങ്ങളുടെ സ്ഥാനം ക്രമേണ ഏറ്റെടുക്കുന്നു; അത് എല്ലാ പൗരന്മാർക്കും തുറന്നതാണ്, പണം നൽകാൻ കഴിയാത്ത ആർക്കും ഇളവുണ്ട്. അംശദായത്തിന് പ്രതിഫലമുണ്ട്, പക്ഷേ അതൊരിക്കലും നിർബന്ധമല്ല: ദേശീയ ആദായനികുതിയിൽ അതു കിഴിവായി കണക്കാക്കാം; ശ്രമദാന മണിക്കൂറുകൾ അംശദായം നൽകുന്നയാളുടെ സ്വന്തം രേഖയിൽ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയ പൗരസേവനമായി കണക്കാക്കും. ഒരു സേവനവും ഒരിക്കലും അതിനെ ആശ്രയിക്കുന്നില്ല. അംശദായത്തിന് ആ ഭാരം താങ്ങാനാകുമെന്ന് യൂണിറ്റുകൾ ഓരോന്നായി തെളിയിക്കുംവരെ ദേശീയ നികുതിസംവിധാനം നിലനിൽക്കും.

പ്രാദേശികമായി പണത്തെ അപ്രസക്തമാക്കൽ — അതു നിർത്തലാക്കലല്ല

ഇവിടെ ഒരൊറ്റ നോട്ടുപോലും പിൻവലിക്കുന്നില്ല. വ്യാപാരത്തിന്റെയും വേതനത്തിന്റെയും സമ്പാദ്യത്തിന്റെയും നികുതിയുടെയും കറൻസി രൂപയായിത്തന്നെ തുടരും; എക്കാലത്തെയും പോലെ അത് അച്ചടിക്കുകയും ചെയ്യും. ആഗോള വ്യാപാരം പോയിന്റുകളിലോ സാധനക്കൈമാറ്റത്തിലോ അല്ല നടക്കുന്നത്; അങ്ങനെ ആകാമെന്ന് ഈ മാതൃക നടിക്കുന്നുമില്ല.

മാറുന്നത് — പതുക്കെ, ഒരു യൂണിറ്റിന്റെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ പ്രവർത്തനക്ഷമമായശേഷം മാത്രം — ദൈനംദിന പ്രാദേശിക ജീവിതത്തിന്റെ എത്ര ഭാഗത്തിന് പണം ആവശ്യമുണ്ട് എന്നതാണ്. അയൽപക്ക സഹായം സേവാ ഘഡി സമയ ക്രെഡിറ്റുകളിലൂടെ നടക്കുന്നു. ശ്രമദാനം പണമായുള്ള അംശദായത്തിനു പകരം അധ്വാനം വയ്ക്കുന്നു. പങ്കുവയ്ക്കുന്ന ഉപകരണങ്ങളും വിളവുകളും സേവനങ്ങളും യൂണിറ്റിന്റെ വിനിമയ സംവിധാനത്തിലൂടെ കൈമാറപ്പെടുന്നു; അംശദായത്തിന് വസ്തുരൂപത്തിൽ അംഗീകാരം ലഭിക്കുന്നു. പണത്തിനു പിന്നാലെ ഓടി ജീവിതം ചെലവഴിക്കാതെതന്നെ ഒരു കുടുംബത്തിന് നന്നായി ജീവിക്കാനും സഹായിക്കാനും സഹായം സ്വീകരിക്കാനും കഴിയണം എന്നതാണ് ലക്ഷ്യം.

ഈ മാതൃകയിൽ ഏറ്റവും കുറച്ചു വിശദമാക്കപ്പെട്ട ഭാഗമാണിത്; മനഃപൂർവം ഏറ്റവും സാവധാനം നീങ്ങുന്നതും. ഇതു പ്രഖ്യാപിച്ചു നടപ്പാക്കേണ്ടതല്ല, വളർത്തിയെടുക്കേണ്ട മാറ്റമാണ്.