കത്തുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ

ആരോപണം. ഒരു ദേശീയ ഭരണമാതൃകയ്ക്ക് ഒരു ഹിന്ദു ആദർശത്തിന്റെ പേരിടുന്നത്, അതും sanatansetu എന്ന ഡൊമെയ്നിൽ, ഹിന്ദുക്കളല്ലാത്ത എല്ലാ പൗരന്മാരോടും അവർ അതിൽ അതിഥികൾ മാത്രമാണെന്നു പറയുകയാണ്. സേവന നിയമങ്ങൾ എത്ര നീതിയുക്തമായാലും, ആരാണ് ഇതിന്റെ ഭാഗമെന്നും ആരെയാണ് സഹിക്കുക മാത്രം ചെയ്യുന്നതെന്നും നിശ്ചയിക്കുന്നത് ഈ ചട്ടക്കൂടാണ്. ഇത്തരം വാക്കുകൾക്ക് ഇന്ത്യയിൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രമുണ്ട്; നല്ല ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾകൊണ്ടു മാത്രം അത് മാഞ്ഞുപോവില്ല.

ഈ മാതൃക പറയുന്നത്. സനാതന തത്ത്വങ്ങളാണ് ഇതിന്റെ കാതൽ എന്നു തുറന്നുതന്നെ പറയുന്നു — ധർമം അവകാശമല്ല, ബാധ്യതയാണ് എന്ന സങ്കൽപം; സേവനം കടമയാണെന്നും ഭരണാധികാരി ഭരിക്കപ്പെടുന്നവരോട് ഉത്തരം പറയേണ്ടയാളാണെന്നുമുള്ള കാഴ്ചപ്പാട്. അതാണ് ഇതിന്റെ ബൗദ്ധിക സ്രോതസ്സ്; അത് മറച്ചുവയ്ക്കുകയല്ല, തുറന്നു പ്രസ്താവിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ സേവനങ്ങൾ എത്തിക്കുന്നത് നിരുപാധികമാണ്. ഒരു സേവനവും ജോലിയും അംശദായ സ്ലാബും ജൂറി സീറ്റും ആനുകൂല്യവും വിശ്വാസത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നില്ല. ഒരു മതവും രേഖപ്പെടുത്തുന്നില്ല. ക്ഷേത്രങ്ങളും ഗുരുദ്വാരകളും മുസ്‌ലിം പള്ളികളും ക്രിസ്ത്യൻ പള്ളികളും സ്വമേധയാ, തുല്യനിലയിൽ പങ്കെടുക്കുന്നു; ഉറപ്പായ അടിസ്ഥാന സഹായം ഒരിക്കലും അവയിൽ ഒന്നിനെയും ആശ്രയിക്കുന്നില്ല.

പരിഹരിക്കപ്പെടാത്തത്. സംഘർഷം നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു ജില്ലയിൽ, ശത്രുതയുള്ള ഒരു പ്രാദേശിക ഭൂരിപക്ഷത്തിനിടയിൽ, പ്രഖ്യാപിതമായ ഒരു അടിത്തറയും നിരുപാധികമായ സേവനവിതരണവും പ്രായോഗികമായി ഒന്നിച്ചുപോകുമോ എന്നത്. ഘടനാപരമായ പ്രതിരോധങ്ങൾ — നറുക്കെടുപ്പ് സംവിധാനം, മതം രേഖപ്പെടുത്താൻ ഒരു കോളം ഇല്ലാത്തത്, ഒരു സ്വതന്ത്ര ഓംബുഡ്സ്മാൻ, വിവേചനം ഒരു പരാജയ സൂചനയായി കണക്കാക്കുന്നത് — യഥാർഥമാണ്, പക്ഷേ അവ ഇതുവരെ പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഈ പേരുതന്നെ ബാക്കിയെല്ലാം അപ്രാപ്യമാക്കുന്നുവെന്നു കരുതുന്ന വായനക്കാർ ഗൗരവമുള്ള ഒരു വാദമാണ് ഉന്നയിക്കുന്നത്; ഇവിടെ എഴുതിയിരിക്കുന്ന എന്തിനെക്കാളും മികച്ച തെളിവാകും പൈലറ്റ് പദ്ധതികളുടെ ഫലങ്ങൾ.

ആരോപണം. പൗരന്മാർ ഇപ്പോൾത്തന്നെ ആദായനികുതിയും ജിഎസ്ടിയും വസ്തുനികുതിയും ഉപയോക്തൃ ഫീസുകളും അടയ്ക്കുന്നുണ്ട്. വീണ്ടും ഒരു പ്രതിമാസ അംശദായം ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ഒന്നുകിൽ പാർലമെന്റിന്റെ അനുമതിയില്ലാത്ത രണ്ടാമതൊരു നികുതിയാണ്, അല്ലെങ്കിൽ ഭരണകൂടം അതിന്റെ ചുമതല കൈയൊഴിഞ്ഞുവെന്ന സമ്മതമാണ്. അതിലും മോശമായി, നിങ്ങളുടെ തെരുവിന്റെ നിലവാരം അയൽക്കാരുടെ പണം നൽകാനുള്ള ശേഷിയെ ആശ്രയിച്ചാകുന്നു.

ഈ മാതൃക പറയുന്നത്. അംശദായം സ്വമേധയാ ഉള്ളതാണ്, സ്ലാബുകളായി തിരിച്ചതാണ്, ദരിദ്ര കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഇളവുള്ളതാണ്, നാലു മണിക്കൂർ ജോലികൊണ്ട് പകരം വയ്ക്കാവുന്നതാണ്; ഒരു സേവനം ലഭിക്കുന്നതിനും അത് ഒരിക്കലും വ്യവസ്ഥയല്ല. നിലവിലുള്ള എല്ലാ ബാധ്യതകളും സർക്കാർ തുടർന്നും വഹിക്കുന്നു; സാമൂഹിക നിധികൊണ്ട് വാങ്ങുന്നത് ചെറിയ കാര്യങ്ങളിലെ വേഗവും ദൃശ്യതയുമാണ്, പൊതു സേവനങ്ങൾക്കു പകരം വയ്ക്കലല്ല. ഗുണനിലവാരം പ്രാദേശിക സമ്പത്തിനെ പിന്തുടരാതിരിക്കാനാണ് സമീകരണ കൈമാറ്റങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നതുതന്നെ.

പരിഹരിക്കപ്പെടാത്തത്. ഒരു ചെറിയ അയൽപക്കത്തിലെ സാമൂഹിക സമ്മർദത്തിനു മുന്നിൽ “സ്വമേധയാ” എന്നത് നിലനിൽക്കുമോ എന്നത് — അംശദായം നൽകാത്ത കുടുംബത്തിന് നിയമപരമായി പൂർണ സംരക്ഷണമുണ്ടായിട്ടും വ്യത്യസ്തമായ പെരുമാറ്റം നേരിടേണ്ടിവന്നേക്കാം. സാമൂഹിക നിധികൾ നിലവിൽ വന്നുകഴിഞ്ഞാൽ, ഒരു സംസ്ഥാന സർക്കാർ അതിനൊത്ത് സ്വന്തം ചെലവ് നിശ്ശബ്ദമായി വെട്ടിക്കുറയ്ക്കുമോ എന്നതും. രണ്ട് അപകടസാധ്യതകളും യഥാർഥമാണ്; ഒന്നിനും പൂർണമായ ഉത്തരമായിട്ടില്ല.

ആരോപണം. പ്രാദേശികമായി നിശ്ചയിക്കുന്ന വേതനത്തിൽ, തൊഴിൽ പരിശോധനയുടെ പരിധിക്കു പുറത്ത്, തൊഴിൽസുരക്ഷയ്ക്കു പകരം പരിശീലനം ചേർത്തുകൊണ്ട് സാമൂഹിക തൊഴിലിന്റെ ഒരു സമാന്തര ധാര ഉണ്ടാക്കുന്നത്, ഒരു തൊഴിൽസേനയെ അനൗപചാരിക മേഖലയിലേക്കു തള്ളിവിടുന്ന വഴിയാണ്. നഗരസഭകളിലെ ശുചീകരണ കരാറുകൾ കൃത്യമായും ഈ വഴിയിലൂടെയാണ് സഞ്ചരിച്ചത്.

ഈ മാതൃക പറയുന്നത്. ബാധകമായ നിയമപരമായ മിനിമം വേതനമോ അതിനു മുകളിലോ ഉള്ള വേതനം, രേഖാമൂലം അംഗീകരിച്ച വ്യവസ്ഥകൾ, തൊഴിൽനിയമങ്ങൾ പൂർണമായി ബാധകം, സന്നദ്ധ ചുമതലകളും വേതനമുള്ള ചുമതലകളും വെവ്വേറെ നിർവചിച്ചവ, സന്നദ്ധസേവനം ഒരു വേതനമുള്ള ജോലിയെ മാറ്റിനിർത്തുന്നതിന് വ്യക്തമായ നിരോധനം. സാമൂഹിക തൊഴിൽ അളക്കുന്നത് എത്ര പേരെ നിലനിർത്തുന്നു എന്നതിലല്ല, എത്ര പേർ മെച്ചപ്പെട്ട ജോലിയിലേക്കു മാറുന്നു എന്നതിലാണ്.

പരിഹരിക്കപ്പെടാത്തത്. നിയമനിർവഹണത്തിന്റെ ചോദ്യം. ഒരു യൂണിറ്റ് സ്വന്തം തൊഴിലുടമയാണ്; പരിശോധനാ സംവിധാനമില്ലെങ്കിൽ “തൊഴിൽനിയമം ബാധകമാണ്” എന്നതിന് വലിയ അർഥമില്ല. യൂണിറ്റുകൾ സ്വയംഭരണാധികാരമുള്ളവയാകുന്നതിനു പകരം സംസ്ഥാനത്തിന്റെ മേൽനോട്ടത്തിലാകണം എന്നതിനുള്ള ഏറ്റവും ശക്തമായ വാദങ്ങളിലൊന്നാണിത്; ഏതെങ്കിലും പൈലറ്റ് പദ്ധതി ആരെയെങ്കിലും ജോലിക്കെടുക്കുംമുമ്പ് ഇതിന് യഥാർഥ ഉത്തരം ഉണ്ടാകണം.

ആരോപണം. ജാതിഘടനയിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു സമൂഹത്തിൽ ജാതി-അന്ധത തൽസ്ഥിതിയെത്തന്നെയാണ് സംരക്ഷിക്കുന്നത്. ഭൂമിയുടെ ഭൂരിഭാഗവും ഒരു സമുദായം കൈവശം വയ്ക്കുന്ന ഗ്രാമത്തിൽനിന്ന് നറുക്കെടുപ്പിലൂടെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു ജൂറി കാഴ്ചയിൽ യാദൃച്ഛികമായിരിക്കും, പെരുമാറ്റത്തിൽ ഭൂവുടമകളെപ്പോലെയും. നിഷ്പക്ഷത പരാജയപ്പെട്ടതുകൊണ്ടാണ് സംവരണം നിലനിൽക്കുന്നത്.

ഈ മാതൃക പറയുന്നത്. ജൂറി വിഭാഗങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് സന്തുലിതമാക്കിയതാണ് — ലിംഗം, പ്രായം, പ്രദേശം, താമസകാലയളവ് എന്നിവ അനുസരിച്ച് — ഇതിൽ പ്രദേശം ബോധപൂർവമുള്ള ഒരു പകരസൂചകമാണ്, കാരണം ഭൂരിഭാഗം ഇന്ത്യൻ ഗ്രാമങ്ങളിലും പട്ടണങ്ങളിലും ജനവാസം ഇപ്പോൾത്തന്നെ ജാതി അടിസ്ഥാനത്തിൽ വേർതിരിഞ്ഞതാണ്. ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിരിലുള്ള ഓരോ കോളനിയും ഉൾപ്പെടെ, ഓരോ ജനവാസകേന്ദ്രത്തിനും സീറ്റുകൾ ഉറപ്പാണ്. സേവനവിതരണത്തിലെ വിവേചനം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പരാജയ സൂചനയാണ്.

പരിഹരിക്കപ്പെടാത്തത്. രണ്ടു നന്മകൾക്കിടയിൽ ഒന്നിനുവേണ്ടി മറ്റൊന്ന് വിട്ടുകൊടുക്കേണ്ടിവരുന്ന യഥാർഥ പ്രതിസന്ധിയാണിത്; മറിച്ചാണെന്ന് ഈ സൈറ്റ് നടിക്കരുത്. ജാതി രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള നീതിക്കും ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ദ്രോഹത്തിനും ഒരുപോലെ വഴിയൊരുക്കുന്നു; രേഖപ്പെടുത്താൻ വിസമ്മതിക്കുന്നത് ഒരുതരം ദുരുപയോഗം തടയുകയും മറ്റൊന്ന് മറച്ചുവയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രദേശാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സന്തുലനം ഒരു ചുറ്റുവഴിയാണ്, പരിഹാരമല്ല. ഇതിലും മികച്ച ഒരു ഉത്തരം നിങ്ങളുടെ പക്കലുണ്ടെങ്കിൽ, അത് ഞങ്ങൾക്കു വേണം.

ആരോപണം. ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ടെങ്കിലും അധികാരമില്ലാത്ത ഒരു സംവിധാനം വെറും നാടകമാണ്. അനധികൃതമായി മാലിന്യം തള്ളുന്നതും സുരക്ഷിതമല്ലാത്ത നിർമാണവും ആരെങ്കിലും നടപ്പാത തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നതും തടയാൻ ഒരു യൂണിറ്റിനു കഴിയില്ലെങ്കിൽ, താമസക്കാർ എന്തായാലും അത് അനൗപചാരികമായി ചെയ്യും — നിയമങ്ങളില്ലാത്ത അനൗപചാരിക നിയമനിർവഹണം നിയമങ്ങളോടെയുള്ള ഔപചാരിക നിയമനിർവഹണത്തെക്കാൾ മോശമാണ്.

ഈ മാതൃക പറയുന്നത്. ഇല്ല. സ്ഥിരമായി; ഇതൊരു ചുവപ്പുരേഖയാണ്, ഇപ്പോഴത്തെ ഒരു ക്രമീകരണമല്ല. കണ്ടറിയൽ, രേഖപ്പെടുത്തൽ, റഫറൽ എന്നിവ മാത്രം. “ചെറിയ നിയമനിർവഹണ അധികാരങ്ങളുള്ള സമൂഹം” എന്നതിൽനിന്ന് ഗുരുതരമായ ദുരുപയോഗത്തിലേക്കുള്ള ഓരോ വഴിയും ചെറുതാണ്; ഇന്ത്യയിലും മറ്റിടങ്ങളിലും അത് നന്നായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടുമുണ്ട്.

പരിഹരിക്കപ്പെടാത്തത്. ഈ വിടവ് യഥാർഥമാണ്. ബന്ധപ്പെട്ട അധികാരസ്ഥാപനത്തിലേക്കുള്ള റഫറൽ ആറു മാസത്തേക്ക് ഒരു ഫലവും ഉണ്ടാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ചുവപ്പുരേഖ നിലനിൽക്കുകയും പ്രശ്നം തുടരുകയും ചെയ്യും. SLA സമയപരിധിയും പരസ്യമായ മേൽതല കൈമാറ്റവുമാണ് നിർദേശിക്കപ്പെടുന്ന ഉത്തരം — സമൂഹത്തിന്റെ കൈയിൽ ഒരു ലാത്തി കൊടുക്കുന്നതിനു പകരം അധികാരസ്ഥാപനത്തിന്റെ വീഴ്ച എല്ലാവർക്കും കാണാവുന്നതാക്കുക. ദൃശ്യത മതിയാകുമോ എന്നത് തുറന്ന ചോദ്യമാണ്.

ആരോപണം. “നിങ്ങൾ താമസം മാറിയെത്തിയ സ്ഥലത്തെ ഭാഷ പഠിക്കൂ” എന്നത് ന്യായമായി തോന്നും; അതൊരു പ്രതീക്ഷയും, പിന്നെ ഇവിടത്തെ ഭാഗമാകാനുള്ള വ്യവസ്ഥയും, പിന്നെ ഒരു പരീക്ഷയും ആയി മാറുന്നതുവരെ. പല ഇന്ത്യൻ നഗരങ്ങളിലും കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികൾ ഇപ്പോൾത്തന്നെ ഇത് നേരിടുന്നുണ്ട്.

ഈ മാതൃക പറയുന്നത്. ഈ വാഗ്ദാനം ഇരുവശത്തേക്കുമാണ്, അത് അലങ്കാരത്തിനു വേണ്ടിയല്ല: പ്രാദേശിക ഭാഷ പഠിക്കുന്ന അതേ കെട്ടിടത്തിൽത്തന്നെ താമസക്കാർ തങ്ങളുടെ മാതൃഭാഷ അയൽക്കാരെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു സേവനവും ഭാഷയെ ആശ്രയിക്കുന്നില്ല. ഓരോ ആശയവിനിമയ മാർഗവും — വോയ്സ് ലൈൻ ഉൾപ്പെടെ — സംസ്ഥാനഭാഷയിൽ മാത്രമല്ല, ആ യൂണിറ്റിലെ ആളുകൾ യഥാർഥത്തിൽ സംസാരിക്കുന്ന ഭാഷകളിലെല്ലാം പ്രവർത്തിക്കണം.

പരിഹരിക്കപ്പെടാത്തത്. ആവശ്യമായ വിഭവങ്ങൾ. ഒൻപതു ഭാഷകൾ സംസാരിക്കുന്ന താമസക്കാരുള്ള ഒരു യൂണിറ്റിന് ഒൻപതു ഭാഷകൾക്കും ജീവനക്കാരെ നിയോഗിക്കുക യാഥാർഥ്യബോധത്തോടെ നോക്കിയാൽ സാധ്യമല്ല. പ്രായോഗികമായ ഒരു കുറഞ്ഞ നിലവാരം നിർവചിക്കേണ്ടതുണ്ട്; അത് ഇതുവരെ ചെയ്തിട്ടില്ല.

ആരോപണം. ഒരു പാരമ്പര്യത്തിനായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട സർവകലാശാലകൾ അതിനെ ന്യായീകരിക്കാനാണ് പ്രവണത കാട്ടുക. ചക്രങ്ങളെയും ദോഷങ്ങളെയും ഒരു ഗവേഷണ സ്ഥാപനത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നത് സിദ്ധാന്തത്തെ തെളിവുപോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഒന്നാക്കി വെളുപ്പിച്ചെടുക്കലാണ്; അതു സംഭവിക്കുമ്പോൾ രോഗികൾ മരിക്കുന്നു.

ഈ മാതൃക പറയുന്നത്. കൃത്യമായും ഇതിനുവേണ്ടിയാണ് നാലു ലേബലുകളുടെ ചിട്ട: പരമ്പരാഗത സിദ്ധാന്തം, പ്രയോക്താക്കളുടെ അനുഭവം, ദാർശനിക വ്യാഖ്യാനം, പരീക്ഷിച്ചറിഞ്ഞ തെളിവ് എന്നിവ ഓരോ അവകാശവാദത്തിലും വ്യക്തമായി വേർതിരിച്ചു കാണിക്കുന്നു. ഒരു അവകാശവാദം ശരീരത്തെയോ മനസ്സിനെയോ ഭൗതികലോകത്തെയോ സംബന്ധിച്ചതാണെങ്കിൽ, അത് സാധാരണ ആധുനിക രീതികളിലൂടെ പരീക്ഷിക്കുകയും ഫലം ഏതു ദിശയിലായാലും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ചരിത്രപരവും പാഠപരവുമായ പഠനം തികച്ചും സാധുവായ പാണ്ഡിത്യമാണ്; അതിന് ഒരു ചികിത്സാപരമായ ന്യായീകരണവും ആവശ്യമില്ല.

പരിഹരിക്കപ്പെടാത്തത്. സ്ഥാപനപരമായ താൽപര്യം. ഒരു സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഫണ്ടിങ്ങും അന്തസ്സും രാഷ്ട്രീയ പിന്തുണയും ഒരു പാരമ്പര്യം ശരിയെന്നു തെളിയുന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചാണെങ്കിൽ, ലേബലുകൾ വളയും. സ്വതന്ത്ര ബോർഡുകളും തുറന്ന ഡാറ്റയും സഹായിക്കും; അവ ഒരു ഉറപ്പല്ല, മറ്റിടങ്ങളിലെ സമാന സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വിമർശകരാണ് മിക്കപ്പോഴും ശരിയെന്നു തെളിഞ്ഞിട്ടുള്ളത്.

ആരോപണം. ചരിത്രപരമായി, ന്യൂനപക്ഷങ്ങളെയും സ്ത്രീകളെയും ദളിതരെയും ആദിവാസികളെയും പ്രാദേശിക ഭൂരിപക്ഷങ്ങളിൽനിന്ന് സംരക്ഷിച്ചിട്ടുള്ളത് ഉയർന്ന കോടതികളും കേന്ദ്ര നിയമങ്ങളുമാണ്. പണവും സേവനങ്ങളും തീരുമാനങ്ങളും അയൽപക്കതലത്തിലേക്കു താഴ്ത്തുന്നത്, ആ വിഭാഗങ്ങൾ ഏറ്റവും ദുർബലരായ തലത്തിലേക്കുതന്നെ അധികാരം നീക്കുകയാണ്.

ഈ മാതൃക പറയുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് യൂണിറ്റിന് നിയമപരമായ ഒരധികാരവും ഇല്ലാത്തത്; അതുകൊണ്ടാണ് ഭരണഘടനയുടെയും നിയമത്തിന്റെയും പരമാധികാരം ഒന്നാമത്തെ ഭരണതത്ത്വമായിരിക്കുന്നത്; അതുകൊണ്ടാണ് സ്വകാര്യതാ ഓംബുഡ്സ്മാൻ യൂണിറ്റിനുള്ളിലല്ല, അതിനു മുകളിലായിരിക്കുന്നത്; അതുകൊണ്ടാണ് അപ്പീലുകൾ പൂർണമായും യൂണിറ്റിനു പുറത്തേക്കു പോകുന്നത്; അതുകൊണ്ടാണ് തങ്ങളുടെ യൂണിറ്റ് എന്തു ചെയ്താലും എന്തു ചിന്തിച്ചാലും ദേശീയ അടിസ്ഥാന സേവനതലം എല്ലാ താമസക്കാരിലേക്കും എത്തുന്നത്.

പരിഹരിക്കപ്പെടാത്തത്. അപ്പീലുകളും ഓംബുഡ്സ്മാൻമാരും പ്രയോജനപ്പെടുന്നത് അവ നിലവിലുണ്ടെന്ന് അറിയുന്നവർക്കും അവ ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിവുള്ളവർക്കുമാണ്. ഏറ്റവും അപകടസാധ്യതയുള്ളവർക്കാണ് അതിനുള്ള ശേഷി ഏറ്റവും കുറവ്. ഒരു യൂണിറ്റിനെ അതിലെതന്നെ ന്യൂനപക്ഷത്തിന് സുരക്ഷിതമാക്കാൻ കഴിയുമോ എന്നതാണ് ഈ പേജിലെ ഏറ്റവും പ്രയാസമേറിയ ഒറ്റ ചോദ്യം; പന്ത്രണ്ട് പൈലറ്റ് പദ്ധതികൾ തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നത് ഭാഗികമായി ഇതു കണ്ടെത്താനാണ്.

ആരോപണം. അംഗത്വാധിഷ്ഠിതമായ ഓരോ പ്രാദേശിക സംവിധാനവും ഒടുവിൽ യഥാർഥ താമസക്കാരെയും പുറത്തുനിന്നുള്ളവരെയും വേർതിരിക്കും. കാലാനുസൃത കുടിയേറ്റക്കാരും വാടകക്കാരും നിർമാണ തൊഴിലാളികളും തെരുവുകച്ചവടക്കാരുമാണ് സഹായ കേന്ദ്രം ഏറ്റവും ആവശ്യമുള്ളവർ; തങ്ങൾ ഈ കേന്ദ്രത്തിന്റെ ഭാഗമല്ലെന്ന് കേൾക്കേണ്ടിവരാൻ ഏറ്റവും സാധ്യതയുള്ളവരും അവർതന്നെ.

ഈ മാതൃക പറയുന്നത്. സ്വത്തോ കൈവശാവകാശമോ അല്ല, സാന്നിധ്യമാണ് മാനദണ്ഡം. യൂണിറ്റിൽ താമസിക്കുന്നവരോ ജോലി ചെയ്യുന്നവരോ ആയ ആർക്കും അതിന്റെ സേവനങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാം. ഹ്രസ്വകാല താമസക്കാർ ശരാശരിയിൽ മുങ്ങിപ്പോകാതെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടാനാണ് ജൂറിയുടെ സന്തുലനത്തിൽ താമസകാലയളവ് പ്രത്യേകമായി ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്; ഒരാളുടെ പൗരസേവന രേഖയും ക്രെഡിറ്റ് പാസ്‌പോർട്ടും കൂടെ കൊണ്ടുപോകാവുന്നവയാണ്, കാരണം അവ സ്ഥലത്തിന്റേതല്ല, വ്യക്തിയുടേതാണ്.

പരിഹരിക്കപ്പെടാത്തത്. സത്യസന്ധമായി സമ്മതിക്കേണ്ട ഒരു വിടവ്. വർഷത്തിൽ നാലു തവണ താമസം മാറുന്ന ഒരു തൊഴിലാളി എല്ലായിടത്തും ഉൾപ്പെടുന്നു, എവിടെയും ഉൾപ്പെടുന്നില്ല; ഈ മാതൃകയിലെ ഒന്നും ഇതുവരെ അതിന് ശരിയായ പരിഹാരം കാണുന്നില്ല.

ആരോപണം. ചെലവിനെക്കുറിച്ചുള്ള തുറന്ന വോട്ടെടുപ്പുകൾ സംഘടിതർക്കും വിരമിച്ചവർക്കും ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നവർക്കും പ്രാദേശിക പ്രബലർക്കുമാണ് ഗുണം ചെയ്യുന്നത്. രണ്ടു ജോലികൾ ചെയ്തു ജീവിക്കുന്ന കുടുംബം ഒരിക്കലും പങ്കെടുക്കില്ല. ഫലം ജനാധിപത്യപരമായി തോന്നും; പക്ഷേ പണം ലഭിക്കുന്നത് ഒഴിവുള്ള സായാഹ്നങ്ങളുള്ളവരുടെ താൽപര്യങ്ങൾക്കാണ്.

ഈ മാതൃക പറയുന്നത്. നിധിയുടെ 20% മാത്രമേ ഈ രീതിയിൽ വിനിയോഗിക്കുന്നുള്ളൂ, കൃത്യമായും ദോഷം പരിമിതപ്പെടുത്താൻ. മറ്റു നിയന്ത്രണങ്ങൾ — അറ്റകുറ്റപ്പണിക്കായി സ്ഥിരമായി നീക്കിവയ്ക്കുന്ന കുറഞ്ഞത് 30%, ഹാജരിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ലാതെ നറുക്കെടുപ്പിലൂടെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ജൂറി, യോഗത്തിൽ മാത്രമല്ലാതെ ഫോണിലൂടെയും വോയ്സ് ലൈനിലൂടെയും സാധ്യമാകുന്ന വോട്ടെടുപ്പ് — എല്ലാം ഇതേ പരാജയം ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ളവയാണ്.

പരിഹരിക്കപ്പെടാത്തത്. വിദൂര വോട്ടെടുപ്പ് പങ്കാളിത്തക്കുറവിന് പരിഹാരമാകുമോ, അതോ സന്ദേശ പ്രചാരണം സംഘടിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ളവരിലേക്ക് പിടിച്ചടക്കലിനെ വെറുതെ മാറ്റുക മാത്രം ചെയ്യുമോ എന്നത്.

ആരോപണം. മതസംഘടനകൾ ഭക്ഷണം, പാർപ്പിടം, വിദ്യാഭ്യാസം എന്നീ സേവനങ്ങൾ നടത്തുമ്പോൾ, ഏറ്റവും വിശക്കുന്നവർക്ക് സഹായം ലഭിക്കുന്നത് ആരുടെയെങ്കിലും മതപരമായ ഇടത്തിനുള്ളിൽവച്ചാണ്. ആരും ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽപോലും അത് ഒരുതരം സമ്മർദമാണ്; എല്ലാ മതങ്ങളിലെയും സ്ഥാപനങ്ങൾ അത് ബോധപൂർവം ഉപയോഗിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.

ഈ മാതൃക പറയുന്നത്. എല്ലാ മതങ്ങളിലെയും, ഒരു മതത്തിലും ഉൾപ്പെടാത്തതുമായ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വമേധയാ ഉള്ള പങ്കാളിത്തം സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ഉറപ്പായ അടിസ്ഥാന സേവനതലം — ഭക്ഷണം, പാർപ്പിടം, ശുചിത്വം, രേഖകൾ, റഫറൽ — സംവിധാനംതന്നെയാണ് നൽകുന്നത്; അത് ഒരിക്കലും ദാനധർമത്തെയോ ഏതെങ്കിലും വിഭാഗത്തോടുള്ള ബന്ധത്തെയോ ആശ്രയിക്കുന്നില്ല. ആരുടെയും മതപരമായ പരിസരത്ത് പ്രവേശിക്കാതെതന്നെ ഒരാൾക്ക് എപ്പോഴും സഹായം സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയണം.

പരിഹരിക്കപ്പെടാത്തത്. പ്രായോഗികമായി, ദരിദ്രമായ ഒരു യൂണിറ്റിൽ, ഉറപ്പായ അടിസ്ഥാന സേവനതലത്തിന് യഥാർഥത്തിൽ ഫണ്ട് ലഭിക്കുംമുമ്പുള്ള വർഷങ്ങളോളം ക്ഷേത്രത്തിലെ അടുക്കള മാത്രമായിരിക്കാം ഏക അടുക്കള. തത്ത്വം വ്യക്തമാണ്; നടപ്പാക്കേണ്ട ക്രമം വ്യക്തമല്ല.

ആരോപണം. അൻപതിനായിരം യൂണിറ്റുകൾ, രണ്ടു സർവകലാശാലാ ശൃംഖലകൾ, ഒരു വിദ്യാഭ്യാസ പരിഷ്കാരം, ഒരു പുതിയ നിധി, ഒരു പുതിയ നിയമരൂപം. സമ്മേളനങ്ങളല്ലാതെ മറ്റൊന്നും സൃഷ്ടിക്കാത്ത സമഗ്ര മാതൃകകളുടെ നീണ്ട ചരിത്രമുണ്ട് ഇന്ത്യയ്ക്ക്.

ഈ മാതൃക പറയുന്നത്. ഇവിടെയുള്ള ഒന്നും ഒറ്റയടിക്ക് സംഭവിക്കേണ്ടതില്ല; തുടങ്ങാൻ മിക്കവാറും ഒന്നിനും പുതിയ നിയമനിർമാണം ആവശ്യമില്ല. ഒരു സഹായ കേന്ദ്രവും സുതാര്യമായ ഒരു ചെറിയ നിധിയും ഒരു ജോലി വിനിമയവും ഒരു SLA സമയപരിധിയുമുള്ള ഒരൊറ്റ വാർഡ് സ്വയം പൂർണവും ഉപയോഗപ്രദവുമായ ഒന്നാണ്. ബുദ്ധിമുട്ടേറിയ പന്ത്രണ്ട് സ്ഥലങ്ങളിൽ അത് വിജയിക്കുകയും ഫലങ്ങൾ — പരാജയങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ — സത്യസന്ധമായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്താൽ, ബാക്കിയുള്ളത് മറ്റാർക്കും ഏറ്റെടുക്കാവുന്ന ഒരു വാദമായി മാറും. അത് വിജയിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, അതും അറിയേണ്ട കാര്യമാണ്.

പരിഹരിക്കപ്പെടാത്തത്. ആദ്യത്തേത് ആരു ചെയ്യും, ആരുടെ പണംകൊണ്ട്.

ആരോപണം. ഇന്ത്യയിൽ ജാതി സാമൂഹികവും സാംസ്കാരികവുമാണ്, കേവലം നിയമപരമല്ല. സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക സമത്വം നിലവിൽ വരുന്നതിനു മുമ്പ് സംവരണം എടുത്തുകളഞ്ഞാൽ വൻതോതിലുള്ള അശാന്തി ഉണ്ടാകും; നൂറ്റാണ്ടുകളായുള്ള മുൻവിധി ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് തുടച്ചുനീക്കാൻ ഒരു പുതിയ മന്ത്രാലയത്തിനും കഴിയില്ല.

ഈ മാതൃക പറയുന്നത്. പകരം സംവിധാനം പ്രവർത്തിച്ചു തുടങ്ങുംമുമ്പ് ഒന്നും പിൻവലിക്കുന്നില്ല. ജാതി ഏതായാലും, അവശതയനുഭവിക്കുന്ന ഓരോ കുടുംബത്തിനുമുള്ള ശാക്തീകരണം ആദ്യം, പൂർണതോതിൽ വരുന്നു; ജാതി കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ഒരു സമത്വ മന്ത്രാലയം പ്രോസിക്യൂട്ട് ചെയ്യുന്നു; വിടവുകൾ നികന്നുവരുന്നുവെന്ന് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്ന തെളിവുകൾ കാണിക്കുന്നതിനനുസരിച്ചു മാത്രമാണ് സംവരണ സീറ്റുകൾ പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. എഴുപത്തഞ്ചു വർഷത്തെ സംവരണം സമത്വം കൊണ്ടുവന്നിട്ടില്ല; ജാതി സ്വത്വത്തെ രാഷ്ട്രീയമായി ലാഭകരമാക്കുകയും ചെയ്തു — ഈ എതിർവാദം ഭയക്കുന്ന അശാന്തി ഇപ്പോഴത്തെ സംവിധാനംതന്നെ സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്.

പരിഹരിക്കപ്പെടാത്തത്. ഈ പരിവർത്തന കാലയളവിലുടനീളം ഏതെങ്കിലും സർക്കാരിന് മനക്കരുത്തോടെ ഉറച്ചുനിൽക്കാനാകുമോ, ഏറ്റവും ബാധിക്കപ്പെടുന്ന സമുദായങ്ങൾ അതിനെ വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങുമോ എന്നത്. പൂർണ നിർദേശം ജാതിയും സമത്വവും എന്ന പേജിലുണ്ട്.

ആരോപണം. പരസ്പരം മത്സരിക്കുന്ന മൂന്നു പാർട്ടികളെ ഒരു പ്രദേശം ഒരുമിച്ചു ഭരിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നത് നയപരമായ സ്തംഭനവും അവസാനമില്ലാത്ത ഉൾപ്പോരും സൃഷ്ടിക്കും; ഘടനയില്ലാത്ത ഒരു പൗര കൗൺസിൽ പെട്ടെന്നുതന്നെ പ്രാദേശിക സ്വജനപക്ഷപാതത്തിനും അഴിമതിക്കും കീഴടങ്ങും.

ഈ മാതൃക പറയുന്നത്. തീരുമാനങ്ങൾ ഒന്നിനെതിരെ രണ്ടു വോട്ടുകൾക്കാണ് എടുക്കുന്നത്, അതിനാൽ ആർക്കും വീറ്റോ ഇല്ല; ഓരോ നിർദേശത്തിനും മുപ്പതു ദിവസത്തെ സമയപരിധിയുണ്ട്, അതിനുശേഷം പൗര കൗൺസിലിന്റെ ശുപാർശ നിലനിൽക്കും; പൗര കൗൺസിൽ അംഗങ്ങളെ കഴിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നാമനിർദേശം ചെയ്യുകയും നറുക്കെടുപ്പിലൂടെ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, പത്തു വർഷത്തിനിടെ ആരും രണ്ടുതവണ അംഗമാകുന്നില്ല; അതിനാൽ പ്രചാരണം നടത്തി നേടാൻ ഒരു സീറ്റോ, അവിടെ വേരുറപ്പിക്കാൻ ഒരു കുടുംബമോ ഇല്ല.

പരിഹരിക്കപ്പെടാത്തത്. ഈ സൈറ്റിലെ ഏറ്റവും പ്രയാസമേറിയ പരിഷ്കാരമാണിത്; അതിന്റെ കൃത്യമായ ഘടന ഇപ്പോഴും രൂപപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പാർലമെന്റിന്റെ പരിസരത്തെങ്ങും എത്തുന്നതിനു മുമ്പ്, സംസ്ഥാന നിയമത്തിനു കീഴിൽ ഒരു നഗര കോർപറേഷനിൽ ഇത് പൈലറ്റ് പദ്ധതിയായി പരീക്ഷിക്കണം. രാഷ്ട്രീയ പരിഷ്കാരങ്ങൾ കാണുക.

ആരോപണം. പരസ്യമായ ജുഡീഷ്യൽ പരിശോധനയില്ലാതെ “കുഴപ്പക്കാരെ” നിശ്ശബ്ദമായി കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ അധികാരമുള്ള ഒരു സർക്കാർ സംവിധാനം സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിലേക്കുള്ള നേർവഴിയാണ്; അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കും ഭീഷണിയുമാണ്.

ഈ മാതൃക പറയുന്നത്. പ്രകോപനം സൃഷ്ടിക്കലും ബോധപൂർവമായ കൗശലപ്രയോഗവുമാണ് ലക്ഷ്യം, വിയോജിപ്പല്ല. സംഭാഷണമാണ് ആദ്യം; ആദ്യ സന്ദർശനം ഒരു പോലീസുകാരന്റേതല്ല, ഒരു മധ്യസ്ഥന്റേതാണ്; ഒരു സമൂഹത്തെ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി പരാതികൾ സഹായ കേന്ദ്രത്തിൽ സ്വാഗതം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. നിയമം ലംഘിക്കപ്പെടുന്നിടത്ത്, അത് എല്ലാ പക്ഷത്തിനും ഒരുപോലെ ബാധകമാക്കുന്നു; ഓരോ കേസും കോടതിയിലെത്തുന്നു; ഓരോ ഫലവും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു. നിയമാനുസൃതമായ അഭിപ്രായപ്രകടനം, വിമർശനം, ആക്ഷേപഹാസ്യം, എതിർപ്പ് എന്നിവയ്ക്കുമേൽ മന്ത്രാലയത്തിന് ഒരധികാരവുമില്ല; അത് ആരെയും തടങ്കലിലാക്കുന്നില്ല, ഒന്നിലും രഹസ്യമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല.

പരിഹരിക്കപ്പെടാത്തത്. അധിക്ഷേപകരമായ സംസാരം എവിടെ അവസാനിക്കുന്നു, പ്രകോപനം എവിടെ തുടങ്ങുന്നു എന്നത് തർക്കവിഷയമാണ്; ആ അതിർവര കാക്കാൻ വിശ്വസിക്കാവുന്നത് കോടതികളെ മാത്രമാണ്. രാഷ്ട്രീയ പരിഷ്കാരങ്ങൾ കാണുക.

ആരോപണം. കറൻസിക്കു പകരം പോയിന്റുകളോ സാധനക്കൈമാറ്റമോ, നികുതികൾക്കു പകരം സ്വമേധയാ ഉള്ള അംശദായങ്ങളോ കൊണ്ടുവരുന്നത് വൻതോതിലുള്ള വ്യാപാരവും വരുമാനവും സാമ്പത്തികാസൂത്രണവും അസാധ്യമാക്കും. ദേശീയ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ തകരും.

ഈ മാതൃക പറയുന്നത്. ഒരു നോട്ടും പിൻവലിക്കുന്നില്ല, ഒന്നും ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നില്ല. വ്യാപാരത്തിനും വേതനത്തിനും സമ്പാദ്യത്തിനും നികുതികൾക്കും രൂപ തുടരുന്നു; ആഗോള വ്യാപാരം പോയിന്റുകളിൽ നടക്കുന്നില്ല. മാറുന്നത്, ക്രമേണയും ഒരു യൂണിറ്റിന്റെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ പ്രവർത്തിക്കുന്നിടത്തു മാത്രവും, ദൈനംദിന പ്രാദേശിക ജീവിതത്തിന്റെ എത്ര ഭാഗത്തിന് റൊക്കം പണം വേണം എന്നതാണ് — ഒരിക്കലും പണമാക്കി മാറ്റാനാകാത്ത സമയ ക്രെഡിറ്റുകളിലൂടെ, റൊക്കം പണമായുള്ള അംശദായത്തിനു പകരം നൽകുന്ന ജോലിയിലൂടെ, പ്രാദേശിക ചുങ്കങ്ങൾക്കു പകരം പ്രതിഫലം ലഭിക്കുന്ന അംശദായത്തിലൂടെ. ഭാരം വഹിക്കാൻ അംശദായത്തിനു കഴിയുമെന്നു തെളിയുന്നതുവരെ ദേശീയ നികുതിസമ്പ്രദായം തുടരും.

പരിഹരിക്കപ്പെടാത്തത്. ഈ മാതൃകയിൽ ഏറ്റവും കുറച്ചു മാത്രം വികസിപ്പിച്ച ഭാഗമാണിത്; അയവുള്ളതായാണ് ഇതിനെ കണക്കാക്കുന്നത്. സാമൂഹിക നിധി കാണുക.