વૈશ્વિક વેપાર એકમો

એકમથી બહારની તરફ

દરેક સેતુ એકમ કંઈક ને કંઈક ઉત્પન્ન કરે છે — પાક, કાપડ, પુર્જા, હસ્તકળાની વસ્તુઓ, પ્રક્રિયા કરેલો ખોરાક, સેવાઓ. તેમાંનું લગભગ કશું જ એવા બજાર સુધી પહોંચતું નથી, જ્યાં ઉત્પાદકને કિંમતનો વાજબી હિસ્સો મળે.

વૈશ્વિક વેપાર એકમ સંગમ કે મંડળ સ્તરે હશે, કારણ કે નિકાસની ક્ષમતા એક એકમના ગજા બહારની વાત છે, અને તે એ બધું પૂરું પાડશે જે કોઈ વ્યક્તિગત ઉત્પાદક એકલો એકઠું કરી શકતો નથી.

આ પાનું કયા મુદ્દાઓ પર વિચાર કરશે

1. એકત્રીકરણ. નાના ઉત્પાદકોને ભેગા કરીને એટલો જથ્થો ઊભો કરવો કે કોઈ ગંભીર ખરીદદાર વાત કરવા તૈયાર થાય — ઉત્પાદક કંપનીઓ અને સહકારી મંડળીઓ જ્યાં સફળ છે ત્યાં આ જ કામ પહેલેથી કરે છે; અને જ્યાં સફળ નથી ત્યાં તેઓ સામાન્ય રીતે કેમ નિષ્ફળ જાય છે.
2. ગુણવત્તા, ધોરણો અને પ્રમાણન. પરીક્ષણ, ગ્રેડિંગ, ખાદ્ય સુરક્ષા, ઓર્ગેનિક અને ફેર-ટ્રેડ પ્રમાણપત્ર, અને લાયક ઉત્પાદનો માટે GI નોંધણી. મોટા ભાગના ભારતીય નાના ઉત્પાદકોને પહેલા જ પગલે અટકાવી દેતો અવરોધ આ જ છે.
3. સેતુ બજાર. પહેલાં સ્થાનિક સ્તર — દુકાનો, ઉત્પાદકો, કારીગરો અને સ્વ-સહાય જૂથોની એક સૂચિ, એવી જાહેર કરેલી પસંદગી સાથે કે જ્યાં કિંમત અને ગુણવત્તા અનુકૂળ હોય ત્યાં સંગમની અંદરથી જ ખરીદી થાય.
4. બજાર સુધી પહોંચ. દેશની અંદર ઓપન નેટવર્ક આધારિત વાણિજ્ય, અને નિકાસની સાંકળ: દસ્તાવેજો, કસ્ટમ્સ, લોજિસ્ટિક્સ, ચુકવણી, અને એવો ખરીદદાર જે ગાયબ ન થઈ જાય.
5. કાર્યકારી મૂડી. મોટા ભાગના નાના નિકાસકારો નિષ્ફળ જાય છે તેનું કારણ માંગ નથી, પણ માલ મોકલ્યા અને ચુકવણી મળ્યા વચ્ચેના નેવું દિવસ છે.
6. હસ્તકળા અને GI સંરક્ષણ. પરંપરાગત ઉત્પાદનોનું માત્ર ઔપચારિક નહીં, વ્યાપારી રીતે સંરક્ષણ — અને એ સુનિશ્ચિત કરવું કે આ સંરક્ષણનો લાભ પ્રમાણપત્ર ધરાવતા કોઈ વેપારીને નહીં, કારીગરને મળે.
7. કૌશલ્યો. ડિઝાઇન, પેકેજિંગ, ફોટોગ્રાફી, લિસ્ટિંગ, કિંમત નક્કી કરવી, ભાષાઓ, અને નિયમોનું પાલન — શિક્ષણ પાર્કમાં શીખવવામાં આવે છે.