ಜಾಗತಿಕ ವ್ಯಾಪಾರ ಘಟಕಗಳು

ಘಟಕದಿಂದ ಹೊರಮುಖವಾಗಿ

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸೇತು ಘಟಕವೂ ಏನನ್ನಾದರೂ ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತದೆ — ಬೆಳೆಗಳು, ಬಟ್ಟೆ, ಬಿಡಿಭಾಗಗಳು, ಕರಕುಶಲ ವಸ್ತುಗಳು, ಸಂಸ್ಕರಿತ ಆಹಾರ, ಸೇವೆಗಳು. ಅದರಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಏನೂ, ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಯುತ ಪಾಲನ್ನು ಉತ್ಪಾದಕರು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಲುಪುವುದಿಲ್ಲ.

ಜಾಗತಿಕ ವ್ಯಾಪಾರ ಘಟಕ ಸಂಗಮ ಅಥವಾ ಮಂಡಲ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ರಫ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಒಂದೇ ಘಟಕದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಬಹಳ ಮೀರಿದ್ದು; ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಉತ್ಪಾದಕರು ಒಬ್ಬರೇ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಲಾಗದ್ದನ್ನು ಅದು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಪುಟ ಏನನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಲಿದೆ

1. ಒಗ್ಗೂಡಿಸುವಿಕೆ. ಗಂಭೀರ ಖರೀದಿದಾರರು ಮಾತನಾಡಲು ಸಿದ್ಧರಾಗುವಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕೆ ಸಣ್ಣ ಉತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸುವುದು — ಉತ್ಪಾದಕ ಕಂಪನಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಹಕಾರ ಸಂಘಗಳು ಅವು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಕಾರ್ಯ ಇದು; ಮತ್ತು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗದಲ್ಲಿ ಅವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಏಕೆ ವಿಫಲವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು.
2. ಗುಣಮಟ್ಟ, ಮಾನದಂಡಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣ. ಪರೀಕ್ಷೆ, ದರ್ಜೆ ವಿಂಗಡಣೆ, ಆಹಾರ ಸುರಕ್ಷತೆ, ಸಾವಯವ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಯುತ ವ್ಯಾಪಾರದ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣ, ಮತ್ತು ಅರ್ಹ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಗೆ ಭೌಗೋಳಿಕ ಸೂಚಕ (GI) ನೋಂದಣಿ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾರತೀಯ ಸಣ್ಣ ಉತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಅಡ್ಡಿ ಇದೇ.
3. ಸೇತು ಬಜಾರ್. ಮೊದಲು ಸ್ಥಳೀಯ ಸ್ತರ — ಅಂಗಡಿಗಳು, ಉತ್ಪಾದಕರು, ಕುಶಲಕರ್ಮಿಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ವಸಹಾಯ ಗುಂಪುಗಳ ಪಟ್ಟಿ; ಬೆಲೆ ಮತ್ತು ಗುಣಮಟ್ಟ ಅನುಮತಿಸುವಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸಂಗಮದೊಳಗೇ ಖರೀದಿಸಲು ಘೋಷಿತ ಆದ್ಯತೆಯೊಂದಿಗೆ.
4. ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಪ್ರವೇಶ. ದೇಶದೊಳಗೆ ಮುಕ್ತ ಜಾಲ ವಾಣಿಜ್ಯ, ಮತ್ತು ರಫ್ತಿನ ಸರಪಳಿ: ದಾಖಲೆಗಳು, ಸುಂಕ, ಸರಕು ಸಾಗಣೆ, ಪಾವತಿಗಳು, ಮತ್ತು ಮಾಯವಾಗದ ಖರೀದಿದಾರ.
5. ದುಡಿಯುವ ಬಂಡವಾಳ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಣ್ಣ ರಫ್ತುದಾರರು ವಿಫಲವಾಗಲು ಕಾರಣ ಬೇಡಿಕೆಯಲ್ಲ, ಸರಕು ಕಳುಹಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಹಣ ಕೈಸೇರುವುದರ ನಡುವಿನ ತೊಂಬತ್ತು ದಿನಗಳು.
6. ಕರಕುಶಲ ಮತ್ತು ಭೌಗೋಳಿಕ ಸೂಚಕದ ರಕ್ಷಣೆ. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಆಚರಣೆಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಲ್ಲ, ವಾಣಿಜ್ಯವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸುವುದು — ಮತ್ತು ಆ ರಕ್ಷಣೆಯ ಲಾಭ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ಹಿಡಿದ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಲ್ಲ, ಕುಶಲಕರ್ಮಿಗೆ ಸಿಗುವಂತೆ ಖಚಿತಪಡಿಸುವುದು.
7. ಕೌಶಲ್ಯಗಳು. ವಿನ್ಯಾಸ, ಪ್ಯಾಕೇಜಿಂಗ್, ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ, ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡುವಿಕೆ, ಬೆಲೆ ನಿಗದಿ, ಭಾಷೆಗಳು, ಮತ್ತು ನಿಯಮ ಪಾಲನೆ — ಕಲಿಕಾ ಉದ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಕಲಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.