बारा स्तंभ

एकक म्हणजे एक मदत केंद्र वीस मिनिटांच्या प्रवासाच्या अंतरात जितक्या लोकसंख्येला सेवा देऊ शकेल तितकी लोकसंख्या — डोंगराळ तालुक्यात सुमारे 3,000 लोकांपासून महानगरातील प्रभागात 60,000 लोकांपर्यंत. सीमा वस्ती, भूप्रदेश आणि सध्याच्या पंचायत किंवा प्रभागांच्या सीमारेषांनुसार ठरतात, राजकीय सोयीनुसार कधीच नाही. अशी सुमारे पन्नास हजार एकके संपूर्ण भारत व्यापतील.

अधिक वाचा →

₹0 ते ₹1,000 पर्यंत पाच योगदान श्रेणी; गरीब कुटुंबे आधीच ओळखणाऱ्या व्यवस्थांशी जोडलेली सूट; आणि रोख रकमेऐवजी पर्याय म्हणून चार तासांचे सामुदायिक काम. राज्य तेवढीच भर घालते, स्थानिक व्यवसाय आणि CSR आणखी भर घालतात, राष्ट्रीय पातळीवर समानीकरण होते, आणि रुपया-रुपयाचा हिशेब प्रकाशित केला जातो.

अधिक वाचा →

एक प्रत्यक्ष इमारत आणि तिच्यामागे एक सोपी यंत्रणा. प्रत्यक्ष या, फोन करा, संदेश पाठवा किंवा ॲप वापरा — प्रत्यक्ष येणाऱ्यांसाठीचा कक्ष कधीही बंद केला जात नाही. प्रत्येक विनंतीला एक नोंद क्रमांक आणि प्रकाशित सेवा मानक मिळते, आणि घड्याळातील मुदत संपताच ती आपोआप वरच्या स्तरावर पाठवली जाते.

अधिक वाचा →

कामे आधी एककाच्या आत देऊ केली जातात, मग शेजारच्या एककांना, मग संगमाला, मग राष्ट्रीय पातळीवर — त्यामुळे विनंती व्यवस्थेबाहेर न जाता वेब डिझायनर, अनुवादक किंवा लेखापाल मिळू शकतो. सवेतन काम, शेजारधर्माची मदत आणि निधीतून प्रायोजित कामे तीन स्वतंत्र काम-खात्यांमध्ये ठेवली जातात, जी कधीही एकमेकांत मिसळत नाहीत.

अधिक वाचा →

तीव्र दारिद्र्यात असलेल्या किंवा दीर्घकाळ बेरोजगार असलेल्या रहिवाशांसाठी नियमित सवेतन भूमिका — स्वच्छता, उद्याने, वृद्धांना मदत, कचरा वर्गीकरण, केंद्राचे कामकाज — आणि त्यांना जोडून साक्षरता, डिजिटल कौशल्ये, व्यवसाय प्रमाणपत्र आणि शिकाऊ उमेदवारी. त्याचे मूल्यमापन यावर होते की किती लोक त्यातून बाहेर पडून अधिक चांगल्या कामाकडे जातात.

अधिक वाचा →

संकटाची चिन्हे लवकर ओळखणारे आणि ती कुठे पाठवायची हे जाणणारे प्रशिक्षित स्वयंसेवक. स्वेच्छेने नाव नोंदवणाऱ्या वृद्ध रहिवाशांची नियमित विचारपूस. काळजीवाहू, व्यसनमुक्ती, आप्तवियोग आणि कर्ज यांसाठी परस्पर-आधार गट. एक ठाम मर्यादा: स्वयंसेवक सोबत करतात आणि तज्ज्ञांकडे पाठवतात; ते कधीही निदान करत नाहीत, निवाडा करत नाहीत किंवा तपास करत नाहीत.

अधिक वाचा →

क्रीडा स्पर्धा, उत्सव, संगीत, नाटक, वाचन गट, मुलांचे उपक्रम, ज्येष्ठांचे मेळावे, सामुदायिक बागकाम, कलागुणदर्शन. जे एकक फक्त गटारे दुरुस्त करते आणि तक्रारी निकाली काढते, त्याच्याशी कोणीही मनाने जोडले जाणार नाही.

अधिक वाचा →

ऐच्छिक, वयानुरूप, देखरेखीखालील सेवा, जी शाळा किंवा विद्यापीठाच्या नोंदीवर पडताळलेले क्रेडिट म्हणून नोंदवली जाते. अध्यापन, शिकवणी, पर्यावरणविषयक काम, वृद्ध रहिवाशांना डिजिटल सेवा वापरण्यास मदत, प्रथमोपचार आणि आपत्ती-सज्जता. प्रशिक्षित तज्ज्ञांचा पर्याय म्हणून कधीही नाही.

अधिक वाचा →

तुम्ही जिथे राहायला गेला आहात तिथली भाषा शिका, आणि तुमची भाषा तुमच्या शेजाऱ्यांना शिकवा. एकत्र साजरे होणारे सण, आंतरप्रादेशिक युवा आदानप्रदान, नव्याने आलेल्यांसाठी परिचय कार्यक्रम, आणि तणावाचे संकटात रूपांतर होण्यापूर्वीच संवाद. सक्तीच्या एकसारखेपणाशिवाय एकात्मता.

अधिक वाचा →

ज्ञान ही सार्वजनिक पायाभूत सुविधा — स्क्रीन, वर्गखोल्या, इंटरनेटला जोडलेले संगणक, वाचनकक्ष, कार्यशाळा, आणि नोकरदार प्रौढांसाठी रात्री उशिरापर्यंत खुले. राष्ट्रीय मंच विस्तारलेले आणि अनुवादित, पण त्यांच्यासोबत नेहमी स्थानिक मार्गदर्शक, चर्चा गट आणि प्रात्यक्षिक सत्रे.

अधिक वाचा →

साधारण पाचव्या ते विसाव्या वर्षापर्यंत, व्यापक पायापासून वैयक्तिक विषय-संयोजनाकडे होणारी प्रगती. अर्थशास्त्रासोबत भौतिकशास्त्र; संस्कृत, प्रोग्रामिंग आणि चित्रपट. खऱ्या पूर्वअटी कायम, मनमानी शाखा रद्द; आणि सर्वोत्तम अध्यापन राष्ट्रीय नेटवर्कवरून सर्वांपर्यंत पोहोचते, तर प्रयोगशाळा आणि विद्यार्थ्यांची वैयक्तिक काळजी स्थानिक पातळीवरच राहतात.

अधिक वाचा →

दहा वर्षांचे एकगठ्ठा अनुदान आणि दहा घोषित महाआव्हाने असलेली वीस अग्रगामी संशोधन विद्यापीठे; आणि संस्कृत, दर्शने, हस्तलिखिते आणि भारतीय ज्ञानासाठी वीस विद्यापीठे — ज्यांचे पहिले फलित राष्ट्रीय खुला डिजिटल संग्रह असेल, आणि ज्यांची शिस्त म्हणजे प्रत्येक दाव्याला सिद्धांत, अनुभव, अर्थविवरण किंवा चाचणीसिद्ध पुरावा असे लेबल लावणे.

अधिक वाचा →